Sneeuwgorzen bij IJmuiden

In de winter zijn sneeuwgorzen bij voorkeur te vinden op stranden en in open kustgebieden waar verschillende zaden het belangrijkste voedsel vormen, lees ik in het kloeke boek Wintervogels van de bekende vogelaar en schrijver Lars Jonsson. Eigenlijk niets nieuws onder de zon, maar het leuke is: bij IJmuiden zit een behoorlijke groep sneeuwgorzen. Ik telde er twintig en een andere vogelaar wel dertig. De pendelen tussen de lage duintjes en het strand. Het is echt een prachtig gezicht om ze in een grote groep laag over het strand te zien fladderen. En nog mooier is het om ze liggend te fotograferen of te filmen terwijl ze op het strand zitten. Heb je tijdens de kerstdagen even tijd, dan is dit een leuk uitstapje. Overigens geloof ik dat er nogal een bak wind wordt afgegeven tijdens de kerst. Hou er rekening mee dat de Zuidpier dan gesloten is.

De beste reisgidsen voor vogelaars:

Sneeuwgorzen in de duinen

Twee weken geleden was het geloof ik. Op naar de Zuidpier van IJmuiden. Je wandelt naar de pier langs de binnenhaven of over het strand. Het strand is mooier, dus over het strand. Eerst die dodelijk zieke zeehond. Och, arm beest, leef je nog? Daarna de pier op. En op de terugweg een stel fotograferen overduidelijk actief in de duintjes. Sneeuwgorzen. Dat wist ik van een fotograaf die ik op het parkeerterrein sprak. Dus in een zekere draf op de fotografen af. Allemaal van die grote toeters plus opeens een snorrende videocamera erbij. De sneeuwgorzen gaven juist een show weg. Vanuit de duintjes stoven ze het strand op, om een paar meter voor ons voorbij te marcheren. Typisch sneeuwgorzen. Niet te schuw en niet te beroerd om zich van dichtbij te laten zien. Een van de meest plezierige vogelsoorten die je in de winter kunt zien in ons land. Onaangenaam verrast was ik bij de parkeerautomaat (ik ben immers een Zeeuw) . Toch nog vijf euro aftikken. Daar had ik niet op gerekend na oktober. Wat blijkt: in de weekenden geldt het zomertarief. Zelfs in de winter. Door de week parkeer je de eerste vier uur gratis. Daarna gaat een meter tellen. Het is maar dat je het weet, want de meeste Hollanders zijn even zuinig als de Zeeuwen.

de beste vogelgidsen voor kinderen

 

Sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder (4)

Dit zal mijn laatste blog zijn die ik aan ‘mijn’ sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder wijdt. Je weet het maar nooit natuurlijk. Mocht ik binnenkort een opname te kort komen, dan zal ik onbeschaamd uit mijn voorraadje sneeuwgors putten. Wel, dichterbij als in deze opname heb ik de gors niet kunnen naderen. Ik lig hier denk ik op een meter of drie van hem vandaan. Zo stil mogelijk op het fietspad. Uiteindelijk wreed verstoord door de vreedzame Zeeuwse fietser. Het stukje buitendijks fietspad is echt ideaal om wadvogels te kijken. De zon staat vrijwel de hele dag goed, namelijk in je rug. Verrekijker mee, liefst ook een telescoop en genieten maar.

de beste vogelgidsen 2016

Sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder (3)

Je kunt niet zeggen dat ik je niet heb gewaarschuwd: aan de reeks Sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder komt voorlopig geen end. Deze fraaie wintergast redde mijn zaterdagse vogeltrip. Ik schoot mijn batterij op hem leeg en nu puilt mijn harde schijf uit met opnamen van de sneeuwgors. Beelden die ik stuk voor stuk graag met je deel, en dat doe ik dan ook onbekommerd. Vind je het niks, wel, dan is het heel simpel: snel een paar klikken om wel iets van je gading te vinden. Maar ik blijf hem fantastisch vinden, dit rustige vogeltje dat helemaal voor mij naar Zeeland kwam vliegen. Hoe egocentrisch de mens kan zijn is hiermee ook maar weer eens bewezen.

de beste vogelgidsen voor kinderen

Sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder (2)

Gisteren berichtte ik al van mijn capriolen op het buitendijkse fietspad bij Schor Wilhelminapolder. Ik lag daar dus oog in oog met deze sneeuwgors. Dat was rond een uur of één in de middag. De uren daarvoor had ik vanuit de auto op diverse plekken proberen te filmen. De auto is vaak een goed alternatief voor een vogelkijkhut, maar zaterdag zat het me niet mee. De ene na de andere torenvalk, buizerd en graspieper ging er vroegtijdig vandoor. Ten langen leste bij het Schor Wilhelminapolder de auto uit gegaan om een stuk langs het schor te wandelen. En daar zat dus plots deze sneeuwgors. Moraal van het verhaal: uit de auto en de koude lucht in.

de beste paddenstoelengidsen

Sneeuwgors bij het Schor Wilhelminapolder (1)

Het was gisteren mijn bedoeling om eens flink te gaan filmen, maar de werkelijkheid bleek erg bar. Ik had een mooi rondje Zeeland gepland vanwege een familiefeest op Zuid-Beveland. Op mijn eerste halte, de Brouwersdam, ontbraken kustvogels als roodkeelduiker, paarse strandloper en topper. Door naar de Prunje. Daar zat alles en iedereen heel ver weg. En waren dappere mensen bezig met het verwijderen van planten op het broedeiland. Hulde voor deze vrijwilligers, dit is nou echt goed werk. Alleen jammer voor ondergetekende: waar tweebenigen op een eiland huishouden, staan geen vogels. Niet getreurd, altijd optimistisch blijven, dus via de Koudekerkse Inlaag (een paar kramvogels met tegenlicht en een torenvalk hoog op een lantaarnpaal) naar bakkerij In de Soete Suikerbol in Burgh-Haamstede waar ik de lekkerste bolussen in mijn persoonlijke geschiedenis kocht. Plus een brok gevulde speculaas waar je u tegen zegt. Honger lijden is niet goed voor de mens. Ik was van plan een paar uur in de uitstekende vogelkijkhut in Inlaag de Keihoogte bij Wissenkerke te gaan zitten, maar net toen ik aankwam, joeg een stel wandelaars alle steltlopers op en weg. Het groepje kluten dat even later op grote afstand neerstreek, kon het verschil niet maken. Ook hier geen hoop op resultaat, dus weer wegwezen. Dan naar mijn laatste stek, het Schor Wilhelminapolder. Vorig jaar was heel vogelminnend Nederland in de ban van de witkopgors die hier wekenlang zat. Nu hoopte ik op wat steltlopers. Een graspieper vloog op, streek neer naast een andere vogel. En die andere vogel bleef nog zitten ook. Een sneeuwgors! Redelijk mak, zoals zoveel vogels uit het hoge noorden. Ik heb vervolgens mijn batterij leeggeschoten op deze fraaie vogel die naar het schijnt daar in de winter in groepjes overwintert. Dat vertelden wandelaars die voorbij kwamen. En zo lag ik een half uur lang languit op het fietspad. Een bezorgde fietser was nog bang dat hij mij met een stilstaand hart moest oprapen; hij reageerde zichtbaar opgelucht toen ik in staat bleek terug te praten. Wel, deze sneeuwgors redde mijn zaterdag en dat zult u weten ook. De komende dagen veel sneeuwgors, kan ik u nu al melden. Ik had even een aanloop nodig voordat ik zover was, maar hier is’ie dan:

de beste vogelgidsen 2016

Over sneeuwgorzen op de Oesterdam

Al wekenlang wordt een groepje van tien sneeuwgorzen gemeld op de Oesterdam. Sneeuwgorzen zijn wintervogels die je meestal aan de kust ziet. Nu dus aan de Oesterdam, een gekende locatie voor sneeuwgorzen. Je kunt ze er haast iedere winter zien. Het talud aan de kant van de Oosterschelde is dan ook ideaal terrein voor de prachtige sneeuwgors. Lekker desolaat, veel aanspoelsel, en graszaden te over. Tien sneeuwgorzen, niet moeilijk te vinden zou je zeggen. Dat viel tegen. Gisteren schreef ik al in mijn bericht op de strandleeuweriken, dat tot mijn grote geluk twee andere vogelaars rond scharrelden. Ik heb ze een beetje gestalkt – waarvoor mijn excuses als dit als overlast is ervaren ☺ – en dat leverde me uiteindelijk zowaar de tien sneeuwgorzen op. Met zijn drieën probeerden we ze zo dicht mogelijk te benaderen. Dat lukte aardig, tot een jolige wielrenner dacht dat hij midden op de dag door een feestcomité werd ontvangen en zijn handen in de lucht gooide. Dat was te veel voor de meestal niet al te schuwe sneeuwgorzen.

zeeland

Hoe je de sneeuwgorzen kunt vinden op de Oesterdam
De sneeuwgorzen worden meestal gemeld vanuit het midden en noorden van de Oesterdam. De parallelweg voor langzaam verkeer is daar verboden terrein voor auto’s. Wij parkeerden onze auto’s op een pechhaven langs de provinciale weg. Evenals in mijn bericht gisteren benadruk ik: let op het voorbij razende verkeer! Beter is om je auto op de parallelweg te parkeren en te voet of per fiets verder te gaan, maar ik geef toe: de afstanden waren mij ook te bar, zeker omdat je nooit zeker weet of je de sneeuwgorzen of strandleeuweriken er ook daadwerkelijk zitten.

Hier mijn onbewerkte opname van de sneeuwgorzen. Ik heb eens geëxperimenteerd met het bewerken van mijn opnamen. Dat leverde flink warmere kleurtinten op, maar ook commentaar van vrouw- en dochterlief: het zijn plots meer zomerse dan winterse kleuren. Je kunt de bewerkte opnamen hier bekijken. Ik ben benieuwd welke variant je het mooiste vindt.

 

 

Over strandleeuweriken op de Oesterdam

Hoe kan ik dit bericht anders beginnen dan door even stil te staan bij de roodkeelnachtegaal die momenteel in het dorpje Hoogwoud honderden vogelaars in de ban houdt. Ik kreeg er een sms over van een vriend: een vermakelijk bericht over de allereerste roodkeelnachtegaal in Nederland. Waarneming.nl loopt vol met meldingen én foto’s van deze zeer bijzondere zangvogel die rondscharrelt in Hoogwoudse tuinen. Veel foto’s beelden de roodkeelnachtegaal af met een portie meelwormen aan de voeten. Hopelijk weet de vogel de komende koude dagen te doorstaan. Na de velduilen bij Zevenhuizen, de witkopgors bij Wilhelminadorp nu dus de roodkeelnachtegaal die de aandacht opeist. Ik las op internet dat alles in het dorpje Hoogwoud in goede banen wordt geleid tot en met een betaalde eerste rang aan toe! Ga je er nog een kijkje nemen: veel plezier. Ik hoop dat je hem van dichtbij zult kunnen bewonderen! Wil je weten hoe de roodkeelnachtegaal eruit ziet: kijk in de goedgevulde fotogalerij op waarneming.nl.

banner reisgidsen

Zelf scharrelde ik vanmorgen op de Oesterdam rond. In de hoop strandleeuwerik en sneeuwgors te zien. Na mijn mislukte missie van gisteren met de ijsduiker in Den Haag, was ik wel toe aan enig succes. Maar dat viel niet mee, zelfs niet op de kaarsrechte Oesterdam! De laatste dagen worden strandleeuwerik en sneeuwgors gemeld op het midden van de Oesterdam. Precies een deel waar je niet met de auto mag komen. Eerst het Oosterscheldetalud afgespeurd van het deel dat wel bereikbaar is voor auto’s. Daar ‘slechts’ rotganzen, steenlopers, wulpen en scholeksters. In de verte zag ik twee vogelaars in kenmerkende houding langs het water wandelden. In de auto en hop er naar toe. Parkeren op een pechhaven, praatje maken en jawel: strandleeuwerik en sneeuwgors waren gesignaleerd. Het paartje strandleeuweriken had ik na de tips al snel in de camera. De vogels voelden zich niet heel veilig, kwam er een wielrenner voorbij dan vlogen ze op. Afstand houden dus. Even later zag ik beide vogelaars opnieuw voorzichtig rondsluipen. Je mag me gerust betichten van parasitair gedrag, maar dat kan me niets schelen: ik opnieuw in de achtervolging. En met resultaat: tien schitterende sneeuwgorzen in de camera! Die opname plaats ik later. Lees verder

Sneeuwgors zoekt voedsel in de Karrenvelden bij de Oesterdam

Sneeuwgorzen zie je in Nederland alleen in de winter. En dan vooral aan de kust. Tussen het wier op het talud van een dijk langs de Oosterschelde. Of op de Neeltje Jans. En soms dus ook in een Karrenveld, naar voedsel zoekend tussen verdroogd zeekraal. Zie je in deze tijd van het jaar een lichte vinkachtige voor je uit fladderen aan de kust, let dan even goed op. Sneeuwgorzen zijn over het algemeen niet bijzonder schuw. Vaak kun je ze aardig dicht naderen. Dit exemplaar in de Karrenvelden bij de Oesterdam was wel schuw trouwens, maar dat kwam door de onrustige spreeuwen. Vlogen die op, dan vloog ook onze sneeuwgors op.

recensies vogelgidsen