Recensie: Archipel van de hond, Philippe Claudel

Een van mijn favoriete auteurs heet Philippe Claudel. Zijn novelle Het kleine meisje van meneer Linh maakte grote indruk op me. Het verslag van Brodeck nog meer. En nu stuitte ik onlangs op een interview met hem in dagblad Trouw waarin hij vertelde over zijn nieuwste roman, Archipel van de hond. Een tragedie waarin het draait om drie bootvluchtelingen die als verdronken op een rotsig strand aanspoelen. En om de eilandbewoners die hun trieste vondst een plekje moeten zien te geven. En dat blijkt lastig, zoals in een echte tragedie betaamt. En om nog maar eens een vette cliché zin te gebruiken: ik las zijn nieuwe roman letterlijk in één adem uit.

Lees verder

Recensie: Geuren, Philippe Claudel

Tijdens mijn vakantie in de Morvan had ik een boek bij van een Franse auteur, een van mijn favoriete schrijvers: Philippe Claudel. Dit keer geen roman, maar een verzameling verhalen waarin Claudel terugkeert naar de streek waar hij geboren werd. Hij snuift maar liefst twee en tachtig geuren op en vertelt er in de bundel Geuren even zoveel verhalen bij die het landschap van de Vogezen en haar bewoners tot leven brengen. Laat dat maar over aan taalvirtuoos Claudel.

 

 

Lees verder

Recensie: Alles waar ik spijt van heb, Philippe Claudel

Waarom Philippe Claudel een van mijn favoriete auteurs is? Vanwege de droeve toon? De Franse toonzetting die ik meer aanvoel dan kan aanwijzen? Of is het de zoektocht naar het ‘mysterie van de mens’ wat voor hem de reden is om te schrijven, zoals hij in een interview aangeeft? Het zal eerder de combinatie van de eerste twee redenen zijn. De laatste reden heel misschien, maar zijn uitspraak vond ik pas toen ik over deze vraag ging nadenken, dus die reden doet iets te gekunsteld aan. Philippe Claudel is voor mij simpelweg een heel goede schrijver die met zijn minimalistische stijl zijn vaak ietwat absurde hoofdpersonen leven geeft. Let wel, ik ben geen literatuurcriticus, mijn kwalificaties kunnen best langs vastgestelde literaire meetlatten en indelingen heen schieten. Laat ik het maar gewoon zeggen: ik heb van de roman Alles waar ik spijt van heb enorm genoten. De gekwelde ondertoon stemde me zo bedroefd dat ik tijdens het schrijven van deze recensie het fantastische Requiem for my friend van Zbigniew Preisner heb aangezet. Ideale muziek om na afloop van deze roman te beluisteren. Daar zul je geen spijt van krijgen.

 

Lees verder

Recensie: Het kleine meisje van meneer Linh, Philippe Claudel

Het kleine meisje van meneer LinhHet kan je niet ontgaan: het nieuws over de Syrische vluchtelingen. Met als voorlopig dieptepunt de aanval op vluchtelingen in Woerden. Waar je ook in het politieke spectrum staat, vluchtelingen zijn en blijven mensen die er ook niet om hebben gevraagd naar een koud kikkerlandje te moeten vluchten. Maar daar hoor ik de populisten onder ons niet over. Daarom nu een recensie over Het kleine meisje van meneer Lihn van de bekende Franse auteur Philippe Claudel. Een actuele roman, want de hoofdpersoon is een vluchteling.

Geen vluchteling uit Syrië, maar een grootvader uit een Aziatisch land, meneer Linh. Hij is op de vlucht geslagen vanwege de oorlog die zijn land teistert en is in Frankrijk terecht gekomen. Samen met zijn kleindochter die hij met al zijn liefde verzorgd. Zijn kamergenoten in het asielzoekerscentrum drijven de spot met hem en meneer Linh voelt zich niet thuis in het vreemde land. Maar dan ontmoet hij op een dag meneer Bark. Die begint tegen hem te praten over het verlies van zijn vrouw en meneer Linh kan alleen maar aanvoelen wat meneer Bark bedoelt.

‘De oude man [meneer Linh] voelt dat de klank van de stem van meneer Bark op verdriet wijst, op een diepe melancholie, een grote pijn die verder gaat dan de woorden en de taal en door de stem versterkt wordt, iets dat er doorheen stroomt, zoals levenssap onzichtbaar door een boom stroomt. En plotseling, zonder er echt over na te denken en verbaasd over zijn eigen gebaar, legt meneer Linh zijn linkerhand op meneer Barks schouder, net zoals die dat de vorige dag deed, en kijkt hem glimlachend aan. De ander glimlacht terug.’

Lees verder