Vlinders kijken bij de waterval van La Thuile

Ach, de waterval van La Thuile bezochten we niet voor de vlinders, maar voor de grootste waterval in Italië. Zulke spectaculaire natuur moet ook bewonderd worden. Het is absoluut een fraaie waterval, maar eer dat ik op het eerste plateau was aanbeland, was ik al versleten. Ik had mijn energie er doorheen gejaagd tijdens het rennen over een steile bergweide waar het wemelde van de parelmoervlinders. En nog een andere factor: ik was langs een paar distels gekomen waar het ook een drukte van belang was. En dus kon me dat gespetter even gestolen worden. Een korte blik op het immer stromende water en toen in draf weer terug, naar beneden, naar de lonkende distels.

Lees verder

Paarse parelmoervlinder

Een kort bericht dit keer. Het ‘geweld’ van de parelmoervlinders houdt aan. Vandaag een paarse parelmoervlinder (Boloria dia). Op de achtergrond hoor je het geraas van de waterval bij Stillebach.

de grutto albert beintema jan wolkersprijs 2016

 

Bosrandparelmoervlinder blijkt duinparelmoervlinder

De bosrandparelmoervlinder is in de jaren zeventig uitgestorven in Nederland. In Oostenrijk zagen we hem eenmaal over een alpenweide vliegen. Het zonovergoten veld lag verscholen tussen de bossen. Zoals zijn naam al aangeeft vliegt hij daar het liefst: aan de rand van het bos. Overigens zie ik dat ik me waarschijnlijk heb vergist. De vlinder die ik in Oostenrijk filmde was geen bosrandparelmoervlinder, maar een duinparelmoervlinder. Dat kun je zien aan de donkere aders aan de onderzijde van de voorvleugel. Bij de bosrandparelmoervlinder zijn die aders geel of oranje en zie je ze nauwelijks. Weer wat geleerd!

de grutto albert beintema jan wolkersprijs 2016

Purperstreepparelmoervlinder (Brenthis ino)

In een bloemweide bij hoogveengebied Piller-Moor in het Pitztal filmde ik deze purperstreepparelmoervlinder. In eerste instantie dacht ik aan een braamparelmoervlinder (Brenthis daphne), maar toen ik de opname nog eens goed bekeek, veranderde ik van gedachten. De middencel op de onderkant van de achtervleugel is namelijk geel en niet tweekleurig zoals bij de braamparelmoervlinder. Je kunt het verschil tussen beide soorten goed zien op de site www.butterfliesoffrance.com. Een uitermate handige site trouwens wanneer je in Frankrijk of in de Alpen vlinders wilt kijken. Je komt via de deeplink binnen op de pagina van de purperstreepparelmoervlinder. Kijk eerst naar de grote foto’s onder aan de pagina. Klik vervolgens via de omschrijving in het midden door naar Marbled Fritillary en vergelijk de grote foto’s maar eens. Zie je dat bij de Marbled Fritillary (ofwel de braamparelmoervlinder) de middencel tweekleurig is (geel met een veeg oranjebruin)? Zo subtiel zijn de verschillen.

Recensies van insectenboeken

Steppeparelmoervlinders maken een paringsdansje

Bosparelmoervlinder en steppeparelmoervlinder vliegen in Oostenrijk door elkaar heen. Groot was de deceptie toen me op Facebook werd meegedeeld dat beide soorten in het veld niet van elkaar te onderscheiden zijn. Je hebt een loep nodig om de kleur van de haren op de palpen (zeg maar de ‘neus’) te onderzoeken. De bosparelmoervlinder heeft daar alleen zwarte haren groeien. De steppeparelmoervlinder heeft op die neus ook oranje haren staan. Kwam ik er niet uit, dan kon ik de soort maar het beste als een bosparelmoervlinder beschouwen.

Deceptie is natuurlijk wat overdreven, maar toegegeven, ik hou wel van variatie. Groot was mijn verrassing toen ik gisteren een foto van mijn dochter vergrootte. Daar verscheen toch plots een geel-oranje neus! Hoe slaperig @visdief dan ook is, op zo’n moment is hij klaar wakker. Wéér een nieuwe soort erbij. Wat is de natuur in Oostenrijk toch fantastisch. En het aardige is dat de steppeparelmoervlinders nog een dansje uitvoeren ook. Een dansje op een bloem, waarbij het vrouwtje wordt meegesleurd door het mannetje. Die heeft behoefte aan wat nectar en begint te draaien. En mijn dochter en ik maar filmen en fotograferen. Omdat dochterlief luid aan het sniffen was vanwege hooikoorts, heb ik het geluid vervangen door koebellen. Een beetje mal is het wel, want we zagen de steppeparelmoervlinders midden in een hoogveengebied waar koeien niet plegen rond te lopen. Dat is dan ook het enige nep aan deze opname. Dat mag toch wel?

de beste vlindergidsen van dit moment

Dit is een zilveren maan

‘Dit is een zilveren maan,’ roep ik bij de waterval van Stillebach naar mijn dochter. De zwarte stip op de onderzijde van de achtervleugel en de helder witte stippen die te samen een maan vormen, zijn kenmerkend voor deze schitterende parelmoervlinder. In Nederland is het een zeldzame soort, maar in sommige veengebieden kun je hem in aardige aantallen zien rond vliegen. Ik verbaasde me overigens over de grootte van deze parelmoervlinder. Ik veronderstelde dat het een behoorlijk grote vlinder zou zijn. Maar de zilveren maan behoort tot de kleinere parelmoervlinders. Klein maar fijn.

de beste vogelgidsen voor kinderen

Zilvervlek

Twee vlindersoorten stonden hoog op mijn verlanglijstje: de zilveren maan en de zilvervlek. Zonder dat ik het verwachtte, vond ik ze allebei in het Pitztal. En op nog geen driehonderd meter van elkaar! Nu moet ik er wel bij zeggen dat ik de zilveren maan vrijwel overal in het Pitztal tegenkwam en de zilvervlek slechts op die ene plek en ook maar één kort moment. Je herkent de zilvervlek aan dat rijtje lichte vlekken op de onderkant van de achtervleugel, waarvan de middelste wit afsteekt tegen de andere vlekken die lichtgeel zijn. Het tragische van deze opname is dat mijn eerste en mooiste opname weer eens door mezelf grondig werd verstjeerd. Twee minuten lang draaide de camera en toen vloog hij op en moest ik de camera uitzetten. Maar tot mijn ontzetting zette ik de camera juist aan, oftewel: ik had twee minuten eerder de camera juist uitgezet en had slechts denkbeeldig opgenomen. Over in de lucht schieten gesproken… Snel de vlinder weer opgezocht en deze opname nog weten te maken. Ik trouwens pas in het vakantiehuisje dat het een zilvervlek was.

de beste plantengidsen

Zilveren maan

Had ik geweten dat het in Oostenrijk op sommige plekken wemelt van de zilveren manen, dan was ik al veel eerder afgereisd naar dit land. De zilveren maan is in Nederland een zeer zeldzame vlinder. De paar leefgebieden in ons land zijn ook nog eens ver van mijn woonplaats. En nu zat ik midden in zilveren manen land! Ooit moet iemand hebben bedacht dat de witte vlekken op de onder kant van de achtervleugel de vorm van een maan hebben. Anders valt de naam toch niet te verklaren? Overigens komt ook in de wetenschappelijke naam (Boloria selene) die van de Griekse maangodin Selene voor. Dus ook daar een link met dat wonderlijke hemellichaam dat in antieke tijden werd aanbeden. Een schitterende vlinder die vaak genoeg laag over de aarde scheerde. Je mag gerust weten dat ik er graag voor op mijn knieën ging. En mijn dochter met haar fotocamera ook zoals je in deze opname ziet. Wil je weten waar je de zilveren maan in Oostenrijk kunt zien, klik dan hier.

de beste natuurreisgidsen en wandelgidsen

 

Witbonte parelmoervlinder bij Café 3.440

Terug van vakantie in het Pitztal in Oostenrijk, een vlindergebied van de eerste orde. Zoveel dagvlinders heb ik niet eerder gefilmd en nog eens bijzondere soorten ook. Wat te denken van zilveren maan en zilvervlek op zo ongeveer dezelfde locatie? Ik begin echter met een van mijn hoogste waarnemingen: die van een witbonte parelmoervlinder (Eupydryas cynthia). Vlak onder de Wildspitzbahn die je naar Café 3.440 brengt, het hoogstgelegen café van Oostenrijk, zag ik in de luwte op een rotspuist die aan de ene kant bedekt was met sneeuw opeens een donkere vlinder. Hij zat op de enige gele bloemen op de hele rots, vlak onder de top. Elke vlinder die over de bergkam scheerde dook achter deze top omlaag, de zon in en de kille wind uit. De meeste vlinders scheerden dan overigens vervolgens met een rotgang verder. Zo niet deze bijzonder fraaie witbonte parelmoervlinder die snel wat wilde bijtanken. Volgens mijn vlindergids vliegt hij tot 3.100 meter hoogte, ‘op graslanden’. Die graslanden lagen weliswaar zeshonderd meter lager, maar dat weerhield hem er niet van het hogerop te zoeken. En zich door mij te laten filmen, ik die op de rots stond te wankelen als een dronken berggeit. Het was overigens niet mijn hoogste vlinderwaarneming. Dat was echt op de top, naast Café 3.440. Daar streek vlak onder het platform een bergresedawitje neer op een zonovergoten rotsblok.

de beste vlindergidsen van dit moment