Franciscus en zijn heilige berg

Deze zomer waren we op vakantie bij het Ortameer, het kleinere zusje van het veel bekendere Lago Maggiore in Noord-Italië. Het is er een stuk rustiger én: je kunt er een heilige berg beklimmen. De Sacro Monte, geheel gewijd aan de heilige Franciscus van Assisi. Twintig kapellen vertellen zijn verhaal in prachtige fresco’s en honderden beelden. Felicia Dekkers, auteur van de reisgids Franciscus, Sacro Monte en het Ortameer wees me op het Ortameer. Ik moest haar beloven dat ik een filmpje zou maken. En vandaag los ik die belofte in. In het filmpje hieronder zie je beelden van de Sacro Monte, Orta San Guilio en het Ortameer.

Phegeavlinder

In het oosten en zuiden van Nederland kom je ze weleens tegen: phegeavlinders. Nachtvlinders die overdag vliegen. Een zwarte vlinder met witte stippen en op het zwarte lijf een tweetal gele compartimenten. En op de voelsprieten een wit uiteinde. ‘Mijn’ phegeavlinders filmde ik in Noord-Italië waar het er op sommige plekken van wemelde.

Kleine parelmoervlinder op de Mottarone




Ben je bij het Lago Maggiore op vakantie, ga dan zeker een keer de Mottarone op. Je hebt vanaf deze berg een spectaculair uitzicht over de meren rondom, inclusief het Ortameer aan de andere zijde. En wat minstens zo spectaculair is, is de alpencoaster van Alpyland. Pas remmen als je beneden bent, is mijn advies. En over spectaculair gesproken: in de zomer zie je op de hellingen massa’s vlinders, waaronder deze kleine parelmoervlinder. Een echte vakantievlinder die je herkent aan de grote witte vlekken op de ondervleugels en de vele zwarte stippen op de bovenzijde.

Mijn dagvlinder van vandaag: het tweekleurig hooibeestje

Het hooibeestje heeft de naam een wat saai insect te zijn. Bruingrijs, onopvallend en ook nog eens meestal met zijn vleugels dicht. Maar je hebt hooibeestjes en hooibeestjes. Neem nu eens het alpenhooibeestje. Die is al een stuk mooier met die witte band en oogvlekken op de ondervleugel. En dan is er ook nog het tweekleurig hooibeestje, de dagvlinder van vandaag. Die is nog een stuk mooier vind ik. Het wit een stuk opvallender, evenals de oogvlekken die ook nog eens dubbel omrand zijn. Zowel het alpenhooibeestje als het tweekleurig hooibeestje filmde ik hoog in de bergen. Voor mij zijn het dus echte bergvlinders, hoewel ik in mijn vlindergids lees dat hij ook veel lager voorkomt. Voortaan dus ook de hooibeestjes maar waarderen!

Eindelijk een geelsprietdikkopje!

In Noord-Italië wemelde het van de dikkopjes. Veel grote dikkopjes en spiegeldikkopjes. Het zo vurig gehoopte geelsprietdikkopje bleek telkens of een groot dikkopje of een zwartsprietdikkopje. Tot we terug kwamen van een bergwandeling bij Staffa en we twee dikkopjes in paarhouding zagen zitten. Zowaar, de knoppen van de voelsprieten waren op het uiteinde helemaal geel! Wel wat weinig geel, dus ik heb me drie slagen in de rondte gezocht op internet en in veldgidsen. Veel geelsprietdikkopjes hebben meer geel op de knop, maar een aantal ook de hoeveelheid geel zoals in deze opname:

 

De iepenpage

In Nederland is de iepenpage zeldzaam, hoewel hij door zijn verborgen leefwijze snel over het hoofd wordt gezien. Vermoedelijk zijn er meer leefgebieden dan gedacht. In Staffa, een bergdorp in Noord-Italië, kwam ik deze tegen naast een rustig wandelpad. Iepen heb ik er niet zien staan, wel veel naaldbomen. Maar het is toch echt een iepenpage, want, zo zegt mijn veldgids, ‘de witte lijn vormt een duidelijke W.’

De bonte beer




Eerst dacht ik aan een grote beer, maar bij raadplegen van de veldgids Nachtvlinders bleek het om een bonte beer (Callimorpha dominula) te gaan. De bonte beer heeft stippen, de grote beer lijnen. Ik filmde deze bonte beer (eigenlijk zijn het meerdere exemplaren) op de berg de Mottarone tussen het Lago Maggiore en het Ortameer. Wil je weten welke vlinders ik daar nog meer zag, klik dan op de link.

Herken het vrouwtje van de grote saterzandoog

Had ik gisteren het mannetje van de grote saterzandoog in de uitzending, vandaag volgt het vrouwtje. Het vrouwtje filmde ik op de Mottarone, de berg tussen Ortameer en Lagio Maggiore. Ben je daar op vakantie, ga dan zeker even de berg op. Je hebt een schitterend uitzicht over de zeven meren die daar aan de voet van de berg liggen. En je hebt er Alpyland. Een alpencoaster, zeg maar een soort rodelbaan, maar dan op rails, van een goeie kilometer lang. Wees niet bang: remmen los en pas vaart minderen zodra je beneden bent. Zolang je gordel vast zit, kan er niets gebeuren. De maximale snelheid is 45 kilometer per uur. En vlinders dat er ziet!

Een grote donkere vlinder

Bij Cicogna in Nationaal Park Val Grande (bij het Lago Maggiore) had ik hem al in de smiezen. De grote donkere dagvlinder die maar niet wilde gaan zitten. Een eind verder, tussen de bergdorpen Forno en Campello Monti had ik meer geluk. Een grote saterzandoog, want dat bleek het te zijn, warmde zich op in de ochtendzon. Een mannetje. Het vrouwtje filmde ik een paar dagen later, op een heel andere berg. Noord-Italië is een topregio om vlinders te kijken! Lees er hier meer over.

In Italië zie je de Italiaanse mus

Niets Italiaanser dan de Italiaanse mus, de cappuccino uitgezonderd. Terwijl de vrouwtjes zich in niets onderscheiden van de vrouwtjes van de huismus, zien de mannetjes er wel heel anders uit. Kijk maar eens naar de kop. Die van de Italiaanse mus is bruin, terwijl huismusmannetjes een zwarte pet hebben. Let ook op de fikse zwarte snavel van de mannetjes. Ik filmde deze Italiaanse mussen tijdens onze vakantie aan de oever van het Ortameer, in het middeleeuwse stadje Orta San Guilio.