Tagarchief: Noord-Italië

Kleine parelmoervlinder op de Mottarone




Ben je bij het Lago Maggiore op vakantie, ga dan zeker een keer de Mottarone op. Je hebt vanaf deze berg een spectaculair uitzicht over de meren rondom, inclusief het Ortameer aan de andere zijde. En wat minstens zo spectaculair is, is de alpencoaster van Alpyland. Pas remmen als je beneden bent, is mijn advies. En over spectaculair gesproken: in de zomer zie je op de hellingen massa’s vlinders, waaronder deze kleine parelmoervlinder. Een echte vakantievlinder die je herkent aan de grote witte vlekken op de ondervleugels en de vele zwarte stippen op de bovenzijde.

Mijn dagvlinder van vandaag: het tweekleurig hooibeestje

Het hooibeestje heeft de naam een wat saai insect te zijn. Bruingrijs, onopvallend en ook nog eens meestal met zijn vleugels dicht. Maar je hebt hooibeestjes en hooibeestjes. Neem nu eens het alpenhooibeestje. Die is al een stuk mooier met die witte band en oogvlekken op de ondervleugel. En dan is er ook nog het tweekleurig hooibeestje, de dagvlinder van vandaag. Die is nog een stuk mooier vind ik. Het wit een stuk opvallender, evenals de oogvlekken die ook nog eens dubbel omrand zijn. Zowel het alpenhooibeestje als het tweekleurig hooibeestje filmde ik hoog in de bergen. Voor mij zijn het dus echte bergvlinders, hoewel ik in mijn vlindergids lees dat hij ook veel lager voorkomt. Voortaan dus ook de hooibeestjes maar waarderen!

Eindelijk een geelsprietdikkopje!

In Noord-Italië wemelde het van de dikkopjes. Veel grote dikkopjes en spiegeldikkopjes. Het zo vurig gehoopte geelsprietdikkopje bleek telkens of een groot dikkopje of een zwartsprietdikkopje. Tot we terug kwamen van een bergwandeling bij Staffa en we twee dikkopjes in paarhouding zagen zitten. Zowaar, de knoppen van de voelsprieten waren op het uiteinde helemaal geel! Wel wat weinig geel, dus ik heb me drie slagen in de rondte gezocht op internet en in veldgidsen. Veel geelsprietdikkopjes hebben meer geel op de knop, maar een aantal ook de hoeveelheid geel zoals in deze opname:

 

De iepenpage

In Nederland is de iepenpage zeldzaam, hoewel hij door zijn verborgen leefwijze snel over het hoofd wordt gezien. Vermoedelijk zijn er meer leefgebieden dan gedacht. In Staffa, een bergdorp in Noord-Italië, kwam ik deze tegen naast een rustig wandelpad. Iepen heb ik er niet zien staan, wel veel naaldbomen. Maar het is toch echt een iepenpage, want, zo zegt mijn veldgids, ‘de witte lijn vormt een duidelijke W.’