Zingende sprinkhaanrietzanger




De eerste avond van onze meivakantie in Picardië wandelden we naar de kliffen. Het liep al tegen de schemering, veel kans op een opname dacht ik niet te hebben. Maar daar zat plots deze zanger in de top van een meidoorn. Tja, wat denk je dan? Ik in elk geval: wat stom dat ik mijn camera en verrekijker ben vergeten. En vervolgens: welke vogel is dit? Een sprinkhaanrietzanger? Maar die ken ik helemaal niet als zanger vanuit de top van een struik. Want daar zat hij, pontificaal in de top van een meidoorn. Op de kliffen bij Notre Dame de la Falaise.  Lees verder

Grauwe gors op de kliffen

In mijn gedachten wandel ik weer naar de kliffen van Mers-les-Bains. Tussen de Flower Camping en de kliffen liggen een paar intensief bewerkte akkers. De ene is ingezaaid met ik denk wintertarwe, maar het kan ook mais zijn. De andere is nog kaal en bezaaid met vuursteen. Dat op zo’n akker nog iets kan groeien! Wat me verder opvalt is dat ik hier veldleeuweriken hoor. Hoog in de lucht, een stuk of vier. En op twee plaatsen vliegt vanuit de berm een grauwe gors op. Ze strijken neer op de telefoonkabels een eindje verderop. Tijdens de vlucht hoor ik het korte, tikkende bt’bt’bt zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa het geluid omschrijft. Gele kwikstaarten vliegen laag over de wintertarwe of mais. En in de paar struiken rond de akker zitten roodborsttapuit en grasmus.

Op die akkervogels die ik nu noem, blijven mijn gedachten haken. Hoe kan het dat ik op die intensief bewerkte akkers wel vogel hoor en zie, terwijl die in Nederland vrijwel volledig ontbreken? Of is het een lokale uitzondering en vindt straks na het eerste gifspuiten alsnog de grote slachting plaats? Ik blijf het merkwaardig vinden. Want echt, de akkerranden zijn daar even kaal als in Nederland en de akkers zijn er even monotoon en kaarsrecht.




Afijn. Van ver toont Notre Dame de la Falaise haar blinkende rug. De ene arm uitgespreid. Op de andere haar lieve kind. Ze is volgens mij op een oude nazi-bunker geplaatst. Rond de sokkel groeien was struiken. En daar strijkt net een grauwe gors neer. Het is vroeg in de ochtend. Ik heb het koud en de vogels denk ik ook. Die willen dus niet veel energie verliezen. Ik kruip op mijn knieën door het kleddernatte gras. En o wonder, de grauwe gors laat me wel heel dichtbij komen. De plompe gors zingt zijn karakteristieke rinkelende lied. Dan wil ik hem van nog dichterbij filmen. Ook dat laat de zangvogel toe. Gedurende ongeveer dertig seconden. Dan besluit hij op te vliegen.

De grauwe gors dus. Vrijwel elke vakantie in Frankrijk zie en hoor ik hem. Maar nog nooit zo goed als nu. Kijk eens goed naar zijn snavel. Zie hoe krachtig die is met zelfs een extra hoek erin om sterke zaden door te knippen. In Nederland is hij uitgestorven en is hij hooguit een dwaalgast. Dat moet anders kunnen. Daar waar de akkers het toelaten wat struiken aanplanten. Meidoorn, vlier en meer van dat soort inheemse soorten. De grauwe gors heeft immers een verhoogde zangpost nodig, zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa aangeeft. De bermen op de juiste manier onderhouden. Dan moeten de grauwe gorzen toch ook in ons land weer tot broeden kunnen komen? En anders de roodborsttapuit wel, en de grasmus?

De beste verrekijkers voor kinderen:

Slechtvalk op de kliffen bij Mers-les-Bains

Onze Flower Camping in Picardië had wat mij betreft de ideale ligging: op een vijfhonderd meter vanaf de kliffen en het strand. Nu hoefde ik eens een keer niet zo veel in de auto te zitten tijdens vakantie. Van autorijden rust ik niet uit. Van wandelen en vogels kijken wel. En dus trok ik er elke dag om zeven uur in de ochtend op uit. Groene kleren aan, hoed op, camera op statief en vooruit, op naar de kliffen waar de heilige Maagd, Notre-Dame de la Falaise, haar zegenende hand over de zee uitspreidt, het kindeke Jezus al even vredig op haar armen. Moeder en kind lichtten helwit op in de ochtendzon. Een ochtend met een gouden randje. Lees verder

Terug van Mers-les-Bains

Terug van vakantie bij Mers-les-Bains, in het uiterste uiterste zuidelijke puntje van Picardië. Het kanaal over en je staat zomaar in Normandië, het uiterste uiterste noordelijke puntje uiteraard. Het land van de falaises, oftewel de krijtrotsen die hier en daar op instorten staan. En waarop je noordse stormvogels ziet nestelen naast zilvermeeuwen en aalscholvers. En soms zit er een slechtvalk op de uitkijk. Of een grauwe gors. En dat allemaal onder het alziende en genadige oog van Notre-Dame de la Falaise, la Reine de France die over ons waakt. In deze omgeving maakte ik afgelopen week een groot aantal filmpjes die de komende week aan je voorbij komen. Als opwarmertje nu eerst een paar foto’s. De vogel die je in beeld ziet is trouwens een noordse stormvogel. Zweven dat’ie kan. Als ik dat zou proberen, zou ik een enorme smak maken zoals je ziet op de eerste foto.

Mers-les-Bains 1 Mers-les-Bains 2

Lees verder