Kokmeeuwen verzamelen zich tijdens hoog water

In de Zeeuwse delta leven de vogels op het ritme van het getij. Laag water: vrijwel alle steltlopers op de drooggevallen slikken in Ooster- en Westerschelde. Hoog water: alle steltlopers op de hoogwatervluchtplaatsen rondom de Oosterschelde, binnen- en buitendijks. Zo ook de kokmeeuwen. Die dwarrelen tijdens opkomend water ook naar natuurgebieden vlak achter de zeedijk. Ze verzamelen zich in grote groepen en wachten tot het water weer begint te zakken. Ga je vogels kijken in Zeeland, dan doe je er goed aan hier rekening mee te houden. Tijdens het laagste laag water zie je in veel natuurgebieden niet heel veel vogels. Tijdens het hoogste hoog water zitten deze gebieden juist vol. Maar ja, zelden zie je helemaal géén vogels. Ergo: het is altijd tijd om vogels te kijken.

De beste vogelgidsen voor kinderen:

Paniek in de Karrenvelden bij de Oesterdam




Zonder aanwijsbare oorzaak vloog alles op in de Karrenvelden bij de Oesterdam op het eiland Tholen. Wulpen, grutto’s, rotganzen, spreeuwen, kokmeeuwen en zilvermeeuwen gingen op de wieken. De steltlopers gingen er in paniek vandoor. De rotganzen vlogen een onrustig rondje en landden toen weer in het natuurgebiedje.

In de buurt van de Karrenvelden zag ik te midden van de groepen kokmeeuwen een paar zwartkopmeeuwen. Al helemaal in zomerkleed, dus met een gitzwarte kop. Helaas niet kunnen filmen, de meeuwen bleken erg schuw en vlogen al op toen ik de auto nog aan het afremmen was. Lees verder

Verschillen tussen zwartkopmeeuw en kokmeeuw in winterkleed

Zwartkopmeeuw en kokmeeuw lijken sterk op elkaar. Dat geldt voor het zomerkleed, en dat geldt misschien wel sterker in winterkleed. Ze zijn ongeveer even groot, hebben allebei rode poten en een rode snavel en staan of vliegen vaak door elkaar. Dit geldt overigens voor volwassen vogels. Juveniele vogels, oftewel niet-volwassen vogels, hebben weer heel andere kenmerken. In het filmpje hieronder ontdek je de belangrijkste verschillen tussen het winterkleed van de zwartkopmeeuw en kokmeeuw. Lees verder

Het verschil tussen een volwassen zwartkopmeeuw en een eerste winter zwartkopmeeuw

De dag na de storm was het haast windstil. Het strand lag er verlaten bij. Het flauwe zuchtje wind kon niet deren. Ideale omstandigheden om het nut van mijn grondstatief te bewijzen. Adaptor op het ding geschroefd, daarna mijn camera en het strand op. De eerste de beste groep meeuwen was een mix tussen kokmeeuwen en zwartkopmeeuwen. Uitsluitend volwassen exemplaren. Mooi hoor, die zwartkopmeeuwen bij elkaar.

En toen streek daar opeens een jonge meeuw tussen die witte exemplaren neer. Wat doet een mens dan, midden op het strand en zonder veldgids? Die gaat natuurlijk zitten wensdromen in het natte zand. Een drieteenmeeuw had ik nog niet en dus moest het wel een drieteen zijn. De wens is de vader der gedachten. Alleen jammer dat ik bij thuiskomst die wens als een zeepbel uit elkaar zag spatten. Nee, een drieteenmeeuw was het beslist niet. Daarvoor moet ik een keer in het voorjaar terug, want ze schijnen in de omgeving van Wimereux en Boulogne-sur-Mer te broeden. Lees verder

Zwartkopmeeuwen voor de Franse kust

Toen ik onze vakantie naar de Noord-Franse kust had geboekt, ontdekte ik dat er heuse meeuwenexcursies worden georganiseerd naar de omgeving van Boulogne-sur-Mer. Rond deze befaamde vissershaven wemelt het van de meeuwen. Een waar meeuwenparadijs, kun je wel stellen. Daar zullen de vismijn en de visverwerkende industrie vast een positieve bijdrage aan leveren.

De eerste dagen van onze vakantie verliepen ronduit tumultueus. Een stevige storm uit het westen stak op. Dat maakte het filmen niet eenvoudig. Pas nadat de storm was gaan liggen, kon ik het strand op. Dat had trouwens ook met het getij te maken. En toen ontdekte ik plots de groepjes zwartkopmeeuwen tussen de kokmeeuwen. Ik herkende ze na een tijdje, toen ik ze op mijn gemakje zat te filmen met de vergroting van mijn Sony Cybershot op maximaal. Want kijk je oppervlakkig, dan zie je alleen maar kokmeeuwen. Lees verder

Kokmeeuwen in de Bergse Diepsluis

Op Facebook reageerde Roland-Jan Buijs: ‘Hi Jako, mogelijk dat dit een door mij in 2003 geringd nestjong betreft uit de Schakerlooppolder die overwintert daar en zit vaak op die steiger. Mvg RJ’.  Hij doelt op het broedeiland in de karrenvelden aan de andere kant van de dijk waar kokmeeuwen en een enkele zwartkopmeeuw broeden. Helemaal zeker is dat dus niet, want de ring is met geen mogelijkheid af te lezen. Trouwens, wil je eens een geringde vogel melden, lees dan mijn blog met praktische aanwijzingen.

De vlucht van een jonge kokmeeuw

Dit weekend stonden we op Brouwersdam. Een flinke zeebries joeg de golven hoog op. En dat betekende een feest voor de meeuwen. Want hoge golven en een sterke stroming spoelen massa’s scheermessen op de kust. Je weet wel, van die langwerpige schelpen die je in de betere restaurants ook op je bord krijgt. Kook je ze te lang, dan worden ze taai. Maar even kort koken of bakken in de look levert een fabelachtig menu op. Ik hou althans wel van fruits de mer.

Meeuwen houden ook van fruits de mer. Zeker wanneer de fruitsoorten op een presenteerblaadje worden aangereikt. Hoewel, op een presenteerblaadje? In een woeste branding is het nog lastig vissen. Helemaal wanneer je als jonge kokmeeuw wordt omringd door een stuk of vijftig mede-meeuwen die allemaal hun scheermesje mee willen pikken. Want anders dan de meeste scheermessen op het strand, spoelden deze schelpen aan met het dier of een deel van het dier nog in de schelp. En daar was het de fanatieke meeuwen om te doen. Lees verder

Kokmeeuw inspecteert de branding

Gisteren voerde ik een trappelende zilvermeeuw op, vandaag wordt het een kokmeeuw. Het klassieke beeld van een kokmeeuw die bij afgaand water de branding inspecteert. Op zoek naar een krab, schelp of zeester of iets anders eetbaars. Zoals je ziet is deze kokmeeuw in winterkleed. Zijn kop heeft nog een paar donkere veertjes, maar het chocoladebruin is ver te zoeken. Niet heel bijzonder, sterker nog, ik kijk zelden naar meeuwen. Maar toch. Ik lag op de Brouwersdam plat op mijn buik in de zanderige modder en dan maakt het perspectief veel goed. Wat ik vooral mooi vind is het profiel van zijn kop als de meeuw in de camera kijkt. Een beetje een mal stripfiguur, daar doet hij me aan denken. En dan ben ik uitgekomen bij een gebeurtenis waar ik vandaag een paar keer een opmerking over heb gemaakt: morgen wordt het nieuwe stripalbum van Asterix en Obelix gepresenteerd. Asterix en Obelix 37. De race door de laars. Dat wordt morgen even de stad in.