De gieren van de Lage Landen

De eerste nachtvorst is over het land gegaan en prompt zie ik een dode wilde eend op het dunne laagje ijs liggen. De veren op het ijs suggereren dat er al lijkenpikkers bezig zijn geweest. Toch niet de blauwe reiger en grote zilverreiger die opvliegen? Ik parkeer mijn auto op een strekdam en daar komt één van de gieren van de Lage Landen: een kleine mantelmeeuw. Die ferm op de dode eend begint in te hakken. Twee zwarte kraaien drentelen een beetje om de meeuw heen. Ze kennen zo te zien hun plaats. Pas als de kleine mantelmeeuw opvliegt en verdwijnt, tasten zij toe. Vanmorgen gefilmd bij ons in de Alblasserwaard:

De beste verrekijkers om vogels te kijken:

Meeuwen in Nederland




Het najaar is begonnen en de tijd om meeuwen te kijken is aangebroken. Hoewel, als je evenveel naar meeuwen kijkt als ik, dan kijk je zelden op van een meeuw. Een kokmeeuw, zilvermeeuw of stormmeeuw, ik geloof het eerlijk gezegd meestal wel. En hetzelfde geldt voor de kleine mantelmeeuw, grote mantelmeeuw en zelfs voor de zwartkopmeeuw. Nee, een meeuwenkenner zal ik mezelf niet noemen. Zie ik een jong en uit de kluiten gewassen exemplaar, dan zal ik hem niet zo makkelijk herkennen als een eerste jaars kleine mantelmeeuw of zilvermeeuw. En dat is in mijn geval toch op zijn minst merkwaardig te noemen. Ik ben nota bene opgegroeid langs de Oosterschelde. Ik moet zo ongeveer elke dag van mijn leven meeuwen hebben gezien. En dan zo weinig kaas gegeten van meeuwen!

Bijzondere soorten meeuwen in Nederland

Daarbij komt, het zijn niet alleen de veel voorkomende meeuwen die je in najaar en winter in Nederland kunt tegenkomen. Er vliegen ook bijzondere soorten meeuwen in Nederland rond. De dwergmeeuw bijvoorbeeld. Kijk, daar gaan mijn ogen dan wel van glanzen. Het is al lang geleden dat ik die heb gezien. En de drieteenmeeuw. Ook al een behoorlijke tijd geleden. De Pontische meeuw dan. Wel, daar loop ik straal aan voorbij. Ik lees op internet regelmatig dat iemand een Pontische meeuw heeft gezien. In de Europoort bijvoorbeeld, of in de Sophiapolder bij Hendrik-Ido-Ambacht, zomaar een paar kilometer van mijn huis vandaan. De Pontische meeuw is voor mij echt een onbekende en een nauwelijks te determineren meeuwensoort. Het zijn vooral jonge exemplaren die in Nederland rondzwerven en die lijken als twee druppels water op zilvermeeuwen. Lees verder

Kleine mantelmeeuwen vreten een haas op

Op de weg ligt een haas zo plat als een dubbeltje. Maar zo plat is hij niet, of er zit nog vlees aan. De kleine mantelmeeuwen hebben dat goed gezien. Komt er een auto aan, dan onderbreken ze hun schranspartij, maar daarna zijn ze weer snel bij het aas.

Een groepje meeuwen

Een bekentenis. Meeuwen, ik ga er meestal achteloos aan voorbij. Tot mijn grote schande, want in deze geboren Zeeuw zou toch een meeuwenkenner moeten schuilen. Zo is het niet gelopen. Kokmeeuw en zilvermeeuw herken ik wel, maar bijzondere soorten herken ik vrijwel zeker niet. Dit groepje kleine mantelmeeuwen met daarbij die ene grote filmde ik afgelopen zaterdag in natuurgebied Noordervroon bij Westkapelle. Niet heel bijzonder, zou je zeggen. Wel, die Pontische meeuw die daar volgens waarneming.nl op hetzelfde tijdstip ook zat, is dat natuurlijk wel. En die heb ik finaal over het hoofd gezien, en dat is nog te vriendelijk uitgedrukt. Ik heb hem niet herkend, dat is al een stuk dichter bij de waarheid. Of ik er iets aan ga doen, weet ik nog niet. Tussen de duizend meeuwen net die ene bijzondere er tussen uitvissen… het is nog niet helemaal mijn stiel, vrees ik.

 

 

Kleine mantelmeeuw vreet een forel kaal

Het Oostvoornse Meer is een visarm meer, maar toch staat het onder sportvissers bekend vanwege de regenboogforellen en bruine forellen die je er kunt vangen. Soms zie je tientallen vissers met vlieghengels in de weer. Ik heb auto’s zien staan met Belgisch, Duits en zelfs Franse kentekens. En maar zwaaien met die vlieg, steeds langer, steeds verder. Ik heb veel aan vissen gedaan, maar aan deze discipline heb ik me nooit gewaagd. Veel te technisch voor mijn niet al te fijne motoriek. Gevangen forellen moeten worden teruggezet in het Oostvoornse Meer, maar helaas is dat geen garantie dat de vis in leven blijft. Zat de haak te diep, dan werd het arme beest zo ongeveer uit zijn fatsoen getrokken om hem te ‘verlossen’ en dan zie je hem al snel met de rug naar boven aan het oppervlak drijven. De bewegingen worden steeds langzamer en tenslotte verdwijnt de geest uit het geschubde lijf. En grijpen aaseters als deze kleine mantelmeeuw en zwarte kraai hun kans. Een malse forel, je kunt het slechter treffen. Hoewel. Er is altijd kans dat de haak niet uit het vissenlijf is verwijderd. Denk over de gevolgen maar niet al te lang na, want dan word je onpasselijk. In dat geval staat voor mij vast dat de visser de forel maar beter een klap op zijn kop had kunnen geven om hem mee te nemen naar huis. Even fileren en het karkas met haak in de vuilnisbak.

de-mooiste-bijbenboeken