De roep van de grauwe gors




Je hebt bij zangvogels de roep en de zang. De zang hoor je bij de meeste zangvogels vooral in het voorjaar. Om territorium te verdedigen en om een of meer vrouwtjes te paaien. Later in het voorjaar verstomt de zang, want dan is het zaak om zo onopvallend mogelijk te zijn. Jongen moeten worden gevoerd of de rui maakt het vliegen lastiger. Dan moet je geen sperwer achter je aan krijgen. Lees verder

Grauwe gors op de kliffen

In mijn gedachten wandel ik weer naar de kliffen van Mers-les-Bains. Tussen de Flower Camping en de kliffen liggen een paar intensief bewerkte akkers. De ene is ingezaaid met ik denk wintertarwe, maar het kan ook mais zijn. De andere is nog kaal en bezaaid met vuursteen. Dat op zo’n akker nog iets kan groeien! Wat me verder opvalt is dat ik hier veldleeuweriken hoor. Hoog in de lucht, een stuk of vier. En op twee plaatsen vliegt vanuit de berm een grauwe gors op. Ze strijken neer op de telefoonkabels een eindje verderop. Tijdens de vlucht hoor ik het korte, tikkende bt’bt’bt zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa het geluid omschrijft. Gele kwikstaarten vliegen laag over de wintertarwe of mais. En in de paar struiken rond de akker zitten roodborsttapuit en grasmus.

Op die akkervogels die ik nu noem, blijven mijn gedachten haken. Hoe kan het dat ik op die intensief bewerkte akkers wel vogel hoor en zie, terwijl die in Nederland vrijwel volledig ontbreken? Of is het een lokale uitzondering en vindt straks na het eerste gifspuiten alsnog de grote slachting plaats? Ik blijf het merkwaardig vinden. Want echt, de akkerranden zijn daar even kaal als in Nederland en de akkers zijn er even monotoon en kaarsrecht.




Afijn. Van ver toont Notre Dame de la Falaise haar blinkende rug. De ene arm uitgespreid. Op de andere haar lieve kind. Ze is volgens mij op een oude nazi-bunker geplaatst. Rond de sokkel groeien was struiken. En daar strijkt net een grauwe gors neer. Het is vroeg in de ochtend. Ik heb het koud en de vogels denk ik ook. Die willen dus niet veel energie verliezen. Ik kruip op mijn knieën door het kleddernatte gras. En o wonder, de grauwe gors laat me wel heel dichtbij komen. De plompe gors zingt zijn karakteristieke rinkelende lied. Dan wil ik hem van nog dichterbij filmen. Ook dat laat de zangvogel toe. Gedurende ongeveer dertig seconden. Dan besluit hij op te vliegen.

De grauwe gors dus. Vrijwel elke vakantie in Frankrijk zie en hoor ik hem. Maar nog nooit zo goed als nu. Kijk eens goed naar zijn snavel. Zie hoe krachtig die is met zelfs een extra hoek erin om sterke zaden door te knippen. In Nederland is hij uitgestorven en is hij hooguit een dwaalgast. Dat moet anders kunnen. Daar waar de akkers het toelaten wat struiken aanplanten. Meidoorn, vlier en meer van dat soort inheemse soorten. De grauwe gors heeft immers een verhoogde zangpost nodig, zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa aangeeft. De bermen op de juiste manier onderhouden. Dan moeten de grauwe gorzen toch ook in ons land weer tot broeden kunnen komen? En anders de roodborsttapuit wel, en de grasmus?

De beste verrekijkers voor kinderen:

Grauwe gors zingt in avondlicht

Aan het eind van het wandelpad voor Chateau de Pellebuzan in de Brenne mag je niet verder. Maar de boer had slechts klavers gezaaid en in het struikgewas midden op de akker zat een grauwe gors. Die kun je toch niet ongezien laten zitten?