De asbij

Deze had je nog van me tegoed. Alweer een twee maanden geleden was ik op vakantie in Picardië, aan de Franse kust. Op een zomerse lentedag wandelden we over de kliffen en kwam ik op een paardenbloem een bij tegen die ik nog nooit eerder had gezien. Of waar ik nooit eerder op lette, want hij blijkt zo zeldzaam niet te zijn. Daar niet, en ook in Nederland niet. Het bleek namelijk een asbij.

In de Veldgids Bijen voor Nederland en Vlaanderen lees ik dat de asbij van half maart tot half juni vliegt. En dat hij een groot aantal voorjaarsbloeiers bezoekt, waaronder composieten. Welnu, de paardenbloem mag je gerust een van de bekendste composieten noemen.  Lees verder

Herken de steenhommel

De steenhommel. Nooit eerder van gehoord. Tot ik deze behoorlijk grote hommel filmde op de kliffen van Picardië. Groot, zwart en een rode kont. Even bladeren in mijn Veldgids Bijen voor Nederland en Vlaanderen leert me dat het een steenhommel is. Hoewel, het zou ook nog een grashommel hebben kunnen zijn, ware het niet dat de ‘achtertibia van de grashommel oranje behaard is’. De achtertibia van de steenhommel is zwart. Voor het geval je iets hebt gemist: de achtertibia is een onderdeel van de achterpoot. De definitie voor tibia is namelijk: ‘Scheen, vierde pootsegment, tussen femur en tarsus. Zoals u ziet, ga je hommels en bijen filmen, dan roept elke onmogelijke term weer een paar nieuwe op. Een semantische vermenigvuldiging waar mijn hoofd van gaat tollen. Lees verder

Roodborsttapuit op de kliffen

Een kort bericht vandaag, want deze opname spreekt vanzelf: een roodborsttapuit (mannetje) op de kliffen van Picardië. De roodborsttapuit mag je gerust beschouwen als de nationale vogel van Frankrijk, want ik kom hem er vrijwel overal tegen.

De beste verrekijkers van dit moment (gerangschikt per prijsklasse):

De roep van de grauwe gors




Je hebt bij zangvogels de roep en de zang. De zang hoor je bij de meeste zangvogels vooral in het voorjaar. Om territorium te verdedigen en om een of meer vrouwtjes te paaien. Later in het voorjaar verstomt de zang, want dan is het zaak om zo onopvallend mogelijk te zijn. Jongen moeten worden gevoerd of de rui maakt het vliegen lastiger. Dan moet je geen sperwer achter je aan krijgen. Lees verder

Zingende tapuit

CameraNU.nl

Tapuiten film ik meestal in het najaar. Wanneer ze tijdens de najaarstrek de kust volgen, op weg naar het zuiden. In het voorjaar zie ik ze niet heel vaak, wat denk ik ook komt doordat ik niet aan de kust woon. Die ene keer dat je dan in aan de kust ben, moet je dan maar net het geluk hebben dat er een tapuit voorbij komt. Welnu, een paar weken geleden had ik dat geluk, maar niet aan de Nederlandse kust! Ik was tijdens de meivakantie het moerassige gebied bij Ault met de auto ingereden. Ik weet niet of dat een aanrader is trouwens, gezien de vele gaten en kuilen. Te voet of per fiets lijkt me een stuk beter. Lees verder

De harige rups van de bastaardsatijnvlinder

Aan de kust blijkt een nachtvlinder niet eens zo heel zeldzaam: de bastaardsatijnvlinder is zijn naam. Het is een witte nachtvlinder met zacht dons op zijn lijf. Ik kom op internet een bericht tegen dat de nesten van de rupsen van de bastaardsatijnvlinder af en toe een plaag vormen. De rupsen overwinteren namelijk in een soort van zak die ze zelf gesponnen hebben. De haren van de rupsen kunnen behoorlijk irriteren. En als er dan veel van die met rupsen gevulde zakken in het duin aanwezig zijn… Vaak worden die nesten verwijderd. Op zijn best door ze te verbranden, op zijn slechts door chemische middelen in te zetten. Lees verder

Kneu in een struik

Drukte deze week, dus korte filmpjes, en ook nog eens tussendoor. In dit geval ook nog eens een vogel met een korte naam: de kneu.

Beste vogelgidsen voor kinderen:

Geelgors op een paaltje

CameraNU.nl

Een paalzitter, deze geelgors. Heel even maar, ik kreeg nauwelijks de tijd om mijn camera op hem te richten. En dat ging maar al te lastig ook, want ik stond naast de auto met mijn camera op het raamstatief. Zie je camera dan maar eens stil te houden! Nu ja, het lukte enigszins en gelukkig maar. Want de ontmoeting met zo’n knalgele vogel wil ik wel vastleggen.

Waar herken je nu gorzen aan? Niet aan de kleur, want een mannetje geelgors is knalgeel en het mannetje rietgors zou je in eerste instantie kunnen verwarren met een huismus. En dan heb ik het nog niet gehad over al die andere gorzen, van bruine grauwe gors tot heel verfijnd getekende ortolaan. En de sneeuwgors zou ik bijna vergeten. Heel licht, haast wit. Nee, aan de kleuren herken je de familie van de gorzen niet. Lees verder

Zingende sprinkhaanrietzanger




De eerste avond van onze meivakantie in Picardië wandelden we naar de kliffen. Het liep al tegen de schemering, veel kans op een opname dacht ik niet te hebben. Maar daar zat plots deze zanger in de top van een meidoorn. Tja, wat denk je dan? Ik in elk geval: wat stom dat ik mijn camera en verrekijker ben vergeten. En vervolgens: welke vogel is dit? Een sprinkhaanrietzanger? Maar die ken ik helemaal niet als zanger vanuit de top van een struik. Want daar zat hij, pontificaal in de top van een meidoorn. Op de kliffen bij Notre Dame de la Falaise.  Lees verder

Grauwe gors op de kliffen

In mijn gedachten wandel ik weer naar de kliffen van Mers-les-Bains. Tussen de Flower Camping en de kliffen liggen een paar intensief bewerkte akkers. De ene is ingezaaid met ik denk wintertarwe, maar het kan ook mais zijn. De andere is nog kaal en bezaaid met vuursteen. Dat op zo’n akker nog iets kan groeien! Wat me verder opvalt is dat ik hier veldleeuweriken hoor. Hoog in de lucht, een stuk of vier. En op twee plaatsen vliegt vanuit de berm een grauwe gors op. Ze strijken neer op de telefoonkabels een eindje verderop. Tijdens de vlucht hoor ik het korte, tikkende bt’bt’bt zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa het geluid omschrijft. Gele kwikstaarten vliegen laag over de wintertarwe of mais. En in de paar struiken rond de akker zitten roodborsttapuit en grasmus.

Op die akkervogels die ik nu noem, blijven mijn gedachten haken. Hoe kan het dat ik op die intensief bewerkte akkers wel vogel hoor en zie, terwijl die in Nederland vrijwel volledig ontbreken? Of is het een lokale uitzondering en vindt straks na het eerste gifspuiten alsnog de grote slachting plaats? Ik blijf het merkwaardig vinden. Want echt, de akkerranden zijn daar even kaal als in Nederland en de akkers zijn er even monotoon en kaarsrecht.




Afijn. Van ver toont Notre Dame de la Falaise haar blinkende rug. De ene arm uitgespreid. Op de andere haar lieve kind. Ze is volgens mij op een oude nazi-bunker geplaatst. Rond de sokkel groeien was struiken. En daar strijkt net een grauwe gors neer. Het is vroeg in de ochtend. Ik heb het koud en de vogels denk ik ook. Die willen dus niet veel energie verliezen. Ik kruip op mijn knieën door het kleddernatte gras. En o wonder, de grauwe gors laat me wel heel dichtbij komen. De plompe gors zingt zijn karakteristieke rinkelende lied. Dan wil ik hem van nog dichterbij filmen. Ook dat laat de zangvogel toe. Gedurende ongeveer dertig seconden. Dan besluit hij op te vliegen.

De grauwe gors dus. Vrijwel elke vakantie in Frankrijk zie en hoor ik hem. Maar nog nooit zo goed als nu. Kijk eens goed naar zijn snavel. Zie hoe krachtig die is met zelfs een extra hoek erin om sterke zaden door te knippen. In Nederland is hij uitgestorven en is hij hooguit een dwaalgast. Dat moet anders kunnen. Daar waar de akkers het toelaten wat struiken aanplanten. Meidoorn, vlier en meer van dat soort inheemse soorten. De grauwe gors heeft immers een verhoogde zangpost nodig, zoals mijn ANWB Vogelgids van Europa aangeeft. De bermen op de juiste manier onderhouden. Dan moeten de grauwe gorzen toch ook in ons land weer tot broeden kunnen komen? En anders de roodborsttapuit wel, en de grasmus?

De beste verrekijkers voor kinderen: