De drieteenstrandlopers ook op de foto

Vandaag filmde ik een groepje drieteenstrandlopers op de Brouwersdam. Sjaak was natuurlijk veel eerder beneden om het talud en lag al foto’s te schieten voordat ik de auto nog maar had afgesloten. Hier drie foto’s van een drieteenstrandloper op de Brouwersdam. De groepsfoto’s volgen nog. Realiseer je dat deze kleine steltlopers helemaal vanuit Groenland zijn aan komen vliegen. En dat de meesten tot ver in Afrika (aan de kust) overwinteren. Deze wezens van nog geen veertig gram leggen dus enorme afstanden af.

De beste verrekijkers vanaf € 2.000,00 (en dat mag ook wel gezien de prijs):

Mijn laatste video van 2017




Dit is mijn laatste filmpje van 2017. Ik zou op oudjaar nog een filmpje kunnen plaatsen, maar ik vind nummer 1.400 wel een mooi afgerond getal. Dat ga ik in 2017 niet meer verstoren, tenzij er een wel heel spectaculair natuurverschijnsel voor mijn lens opduikt. Ik heb de afgelopen maanden een aantal filmpjes geplaatst met drieteenstrandlopers in de hoofdrol. Hoewel ze niet heel zeldzaam zijn, vind ik dit een van de meest fotogenieke vogels die er zijn. Vrijwel altijd lastig om te filmen, want immer in beweging. Deze drieteenstrandloper foerageert op een glibberige rots op de Zuidpier van IJmuiden. De rots is zo glad, dat zelfs een drieteenstrandloper uit kan glijden. Dat doet hij dan ook. Zijn val vangt hij op met zijn vleugels en ongedeerd vervolgt hij zijn tocht over de spekgladde rots:

Drieteenstrandlopers in de mist op de Zuidpier

In najaar en winter zie je vrijwel altijd drieteenstrandlopers op de Zuidpier. Afgelopen vrijdag liepen ze niet alleen op het strand, maar ook op de pier zelf. Ik verbaasde me erover hoeveel voedsel ze nog vantussen het verweerde beton weten te peuren. Restanten vis misschien, of zeeaas van de sportvissers?

Over drieteenstrandlopers in de Kwade Hoek




Drieteenstrandlopers waren niet het doel van ons bezoek aan de Kwade Hoek op Goeree-Overflakkee. Nee, ijsgors, sneeuwgors en strandleeuwerik dreven ons naar dit barre maar o zo mooie natuurgebied. Hier hebben zee, weer en wind nog vrij spel. Dagelijks verandert het buitendijkse natuurgebied van aangezicht. Waarbij de vele bijzondere planten, vogels en andere dieren altijd blijven.

Vanuit het noorden kwam menig bui aanrollen. Wezen de donkergrijze wolken ons niet op het naderende onheil, dan wel de bizar felle regenbogen. Soms wel twee bogen over elkaar, de ene fel, de andere flets. De buien, kort en intens, dreven over en wij stonden alleen. Geen ijsgors of sneeuwgors te zien. Wat doet een mens dan? Hij gaat door de knieën, languit in de modder en de camera gericht op drieteenstrandlopers langs de vloedlijn. Even snel als water zijn ze, niet bij te houden. Gelukkig kun je filmbeelden vertragen en dat heb ik dan ook gedaan. Drieteenstrandlopers, hoewel niet zeldzaam, blijven een feest om naar te kijken en om te filmen:

 

Het verhaal achter het filmpje ‘Let’s have a break’

Aan ‘regeltjes’ heb ik me nog niet gehouden bij het filmen van mijn objecten. Maar het dringt wel langzaam maar zeker tot me door dat een doordachte keuze tot beter resultaat leidt. Neem nu bijvoorbeeld deze drieteenstrandlopers. Ze rusten uit op het talud van de Brouwersdam. Gemakzuchtig als ik was filmde ik ze eerst vanuit mijn auto. Deur open, statief op de grond en ik zittend op de drempel. Dat leverde weliswaar een aardig perspectief op van drieteentjes met daarachter opspattend water, maar om nu te beweren fraai…

Perspectief op ooghoogte

Gelukkig kwam er net een andere vogelaar aanhobbelen. Een dame met enorme lens. ‘Je kunt er wel naar toe hoor,’ raadde ze me aan in het Zeeuws. Zo gezegd zo gedaan. Wij schuifelen naar beneden, camera’s in de aanslag en de zon achter ons. En jawel, de drieteenstrandlopers bleven netjes zitten. Ik had mijn droogpak weliswaar niet aan, maar koos ervoor om net boven de vloedlijn mijn camera op een steen te plaatsen. Ik geloof dat je dat het kikkersperspectief noemt en anders wel ‘perspectief op ooghoogte’. Ik ben niet zo van de theorie, ik pruts vaak maar wat. Dat leverde me afgelopen vrijdag ook deze foto van de drieteentjes op. Eigenlijk per ongeluk, want ik wilde niets anders doen dan mijn lens scherpstellen. En opeens was daar dus deze foto.  Lees verder

Foeragerende drieteenstrandloper op het strand

Een kort bericht vanavond, want over de drieteenstrandloper schreef ik eerder al een uitgebreider artikel. Nu dus weer een drieteenstrandloper. Je kunt ze haast niet mislopen op de Brouwersdam. Op het talud en op de rustiger delen van het strand lopen ze in sneltreinvaart langs de vloedlijn, op zoek naar voedsel. Deze peurt zowaar een schelp uit het zand. Kijk je goed naar het openingsbeeld van het filmpje, dan zie je dat steltlopers nooit hun hele snavel openen wanneer ze in het zand peuren. Slechts de snaveltop gaat open. En die zit vol gevoelige zenuwen. Elke steltlopers voelt dus meteen of zijn snavelpunt op iets eetbaars botst.

Gaan natuur en recreatie samen?

Op de Brouwersdam komen natuur en recreatie wel heel dicht bij elkaar. Zeker nu het sportstrand flink is uitgebreid is het er op winderige dagen ontzettend druk. Ik bracht vorige week een bezoek aan de Brouwersdam in de hoop wat zeevogels te kunnen filmen. Dat viel nog niet mee. Het echte seizoen voor de zeevogels moet nog beginnen. Vanaf half november tot eind februari zou de beste periode moeten zijn. Maar wat als die kitesurfers af en toe een uitstapje maken richting de spuisluis waar al die zeevogels overwinteren?

Niet altijd even sociaal

Die ene kitesurfer verjaagt de hele beestenbende. Dat heb ik vrijdag gelukkig niet zien gebeuren. De kitesurfers bleven netjes voor het strand. En de rotganzen bleven voor me op het talud, totdat een stel vogelaars zich ongeveer met gierende banden van het remmen meldde. Toen vlogen ganzen en steltlopers op. Van je eigen soort moet je het maar hebben. Zo kan het ook nog gaan. Want denk niet dat alle vogelaars nu zo sociaal zijn. Net zolang voordringen tot de vogel wegvlucht is aan de orde van de dag. Laat ik het overigens niet alleen bij een ander zoeken. Zelf doe ik ook wel eens een stapje extra naar voren met het risico de vogel te verjagen. Zoals bijvoorbeeld bij de goudplevier op de Zuidpier. Daar nam ik met een andere fotografe een behoorlijk risico, maar gelukkig bleef de vogel zitten. Wij waren althans niet de oorzaak van het feit dat hij opvloog. Lees verder