grote zilverreiger brabantse biesbosch

Sneeuwwitte zilverreiger in het zonlicht

Opnieuw de Biesbosch. Na de stoere waterbuffels van gisteren nu de grote zilverreiger. Hij stond op het grastalud bij het Gat van Lijnoorden. Tien meter van mijn auto. Normaal gesproken vliegen ze op grotere afstand al op. Deze bleef staan, soms roerloos, een andere keer priemend in de grond en een ogenblik later paraderend zoals alleen een grote zilverreiger kan paraderen.

Gele snavel, priemende ogen en dito snavel. En dan een klap in de grond. Hij dacht een worm of zoiets uit de grond te peuren, maar volgens mij vergiste hij zich. Het was een bruin verdord blad van riet.

Grote zilverreigers zitten met z’n honderden in de Biesbosch. ‘s Avonds zoeken ze elkaar op. Vind je een slaapplek, dan heb je prijs. Tientallen grote zilverreigers op een kluitje. In de ochtend vliegen ze uit om in hun uppie de velden onveilig te maken. Soms trouwens met meerdere uppies in een wei. Waar muis, kikker en worm verdwijnen in het grote gat in de tuinslangdikke keel.

Toen ik als veertienjarig ventje vogeltellingen deed in de Rammegors, zagen we voor het eerst een grote zilverreiger. Ik struinde er met Piet Stols die mij het vogels kijken leerde, door de rietvelden. Groot was de verrukking, want grote zilverreigers waren zeldzaam in die tijd. Ik meen me te herinneren dat op mijn tocht door het riet richting de reiger mijn laarzen vol zijn gelopen, maar dat kan een sullig verhaal zijn dat mijn brein in de loop van de jaren heeft gevormd. Maar de grote zilverreiger vloog er. In de plas linksvoor. Dat was beslist geen droom. Waar ook baardmannetjes zaten, en rietgorzen. En de roerdomp, maar dat was een paar jaar later dat ik die daar zag. Maar zo zie je: jong geleerd, is oud gedaan. Eenmaal de smaak van het vogels kijken te pakken, raak je nooit meer uitgekeken.

Hier de close-ups van de grote zilverreiger:

De beste vogelgidsen voor kinderen: