Een sijs in Park Huis te Kinderdijk

Gisteren filmde ik in Park Huis te Kinderdijk een mannetje goudvink. Maar ik filmde er nog meer! Zoals deze sijs die even later hoog in een els neerstreek om zich te goed te doen aan diens zaden. Sijsjes zijn gasten uit het Hoge Noorden. In de wintermaanden kun je ze in groepjes tegenkomen, vooral in gebieden waar elzen groeien. De elzenproppen zitten tjokvol zaden en de sijsjes zijn er meester in om die zaden eruit te peuteren. Op zijn kop hangt deze sijs in de els.

Nu ik de sijs heb genoemd, kan ook de barmsijs niet onvermeld blijven. Ook dit is een wintervogel uit noordelijke streken. En juist deze winter is er sprake van een aardige invasie van barmsijzen. Ik zag ze een aantal weken geleden in de Hellegatsplaten, maar barmsijzen filmen was er tot nu toe niet bij. Hoewel het niet zo heel moeilijk is, want de barmsijs is niet heel schuw. Zoals de meeste vogels uit het noorden trouwens. Ze zien de mens niet als vijand en dus kun je ze redelijk goed benaderen. Maar dan moet je wel een plek weten waar de barmsijzen op de grond komen. Om te drinken bijvoorbeeld. En juist daar schort het bij mij aan. Ik heb nog geen barmsijs op de grond of op ooghoogte mogen begroeten. Het zal er vast een keer van komen.




Park Huis te Kinderdijk is een leuk park in Alblasserdam. Het hart wordt gevormd door een soort van weiland waar zelfs een ooievaarsnest in staat. Helaas mislukten de legsels de laatste jaren. Het paartje ooievaars is niet heel ervaren en ze hebben behoorlijk last van een agressieve rivaal. De grote bonte specht zie je er altijd. Ook de appelvink wordt er regelmatig gezien. De boomkruiper, boomklever en zelfs de grote gele kwikstaart zijn de laatste weken gemeld. Woon je in Alblasserdam, dan loont het zeker de moeite om eens op een vroege morgen naar het park te gaan. Niet te laat, want dan trekken ook de hondenbezitters erop uit. En dan kan het soms druk zijn. En honden, daar kunnen zelfs barmsijsjes niet tegen. De oerhond kennen ze maar al te goed: de wolf. En dat dat een vervaarlijk schepsel is, leidt geen twijfel. Hoewel ik de wolf graag zou begroeten in ons land hoor. Er schijnt er weer een op de Veluwe rond te zwerven. Niet bang worden. Wolven zijn bepaald mensenschuw. Er zijn wolvenexpert die zelfs na vele jaren onderzoek nog nooit een wolf in het wild zagen las ik in het boek dat in 2017 de Jan Wolkers Prijs won: De kinderen van de nacht van Dik van der Meulen. Oftewel: je zult eerder door een hond worden aangevallen dan door een wolf.

Goed, ik dwaal af. In Park Huis te Kinderdijk vooralsnog geen roedel wolven. Wel een sijsje, hoog in de bomen. Iets minder angstaanjagend. Ook iets minder spectaculair vrees ik. De sijs haalt de krant niet. Maar toch een aardige waarneming:

De aller- allerbeste lichtgewicht verrekijkers van dit moment: