recensie wad ruben smit waddenzee

Recensie: Wad, Ruben Smit

Ruben Smit, maker van veelgeprezen natuurfilms als De nieuwe wildernis en De levende natuur, is ook de maker van Wad, zijn meest recente film. Een film over een van de belangrijkste natuurgebieden van ons land: de Waddenzee. En bij zo’n film hoort ook een boek. Een fotoboek dat de schoonheid van de Waddenzee nog eens extra aan het licht brengt. En ook dat boek heet even eenvoudig als doeltreffend: Wad. Dit boek te recenseren was voor mij liefhebber van wad en schor een groot genoegen.

‘Dit fotoboek gaat door waar de film eindigt. De beelden die hier in staan raken voor mij veelal een diepere laag. Het is de laag waar mijn verstandelijke vermogens begrensd worden, waar ik de intrinsieke schoonheid en kracht van het waddengebied ten diepste voel. Dit fotoboek is zoveel meer dan een verslag van de film. Hier houdt de inhoud op en start de vorm.’ Ruben Smit in de inleiding van het fotoboek Wad.

Een fotoboek dat ik meerdere keren van begin tot eind doorbladerde. De foto’s blijven intrigeren. Zeker omdat ik afgelopen herfstvakantie het waddengebied zelf bezocht. Een paar foto’s herken ik dan ook. De palenrijen bij Holwerd bijvoorbeeld. Vanuit de vogelkijkhut in het kweldergebied heb ik er een uurtje naar zitten kijken. De foto van Ruben Smit brengt dit moment weer even naar boven.

Een foto die ook herken is die van de klutenwolk. Of eigenlijk: het zijn er twee. Twee klutenwolken. Ik filmde ook zo’n klutenwolk, alleen dan niet aan de Friese kust, maar in Polder Breebaart. Maar wat een sensationele ervaring! Een foto die me een beetje jaloers maakt is die van de grote mantelmeeuw die een velduil verschalkt. Als je me had gevraagd of dat kan, dan had ik nee geantwoord. Maar deze foto spreekt boekdelen. Hoe kan een velduil zich nou laten pakken door een jonge grote mantelmeeuw? Gelukkig zeilt een foto verder een velduil laag over het kwelder. Tureluurs vliegen verschrikt voor hem uit. Dat zijn verhoudingen die ik dan weer wel snap.

Elke foto is een kunstwerk op zich. Of het nu de vogels zijn (waar ik natuurlijk een voorliefde voor heb) of de landschappen, zeehonden, de ondergaande zon of juist een opgaande, elke foto treft doel. Trouwens, ik vergeet bijna de foto van de grote jager te vermelden. Die moet even vermeld worden, al was het maar om mijn eigen droom levend te houden. In mijn tienerjaren zag ik eens een grote jager over de Oosterschelde zeilen, maar dat was dan ook meteen mijn laatste. Die wil ik nog wel eens voor de camera krijgen. En het platvisje onder een kwal. Ik dacht eerst dat het platvisje in de kwal zat. Nou ja, beide situaties heb ik nog nooit waargenomen, en ik scharrel toch ook al best lang over de slikken van de Oosterschelde.

Van het camerawerk van Ruben Smit kan ik ook alleen maar dromen. Het lijkt me dat zijn missie is geslaagd: de intrinsieke schoonheid en kracht van het waddengebied tonen.

Wad / Ruben Smit / Uitgeverij Noordboek / als hardcover

De beste telescopen om vogels te kijken: