Recensie: Het allermooiste boek over dinosauriërs, Tom Jackson en Rudolf Farkas

Het is wel een ronkende titel vandaag zeg. Het allermooiste boek over dinosauriërs. Het is inderdaad een groot formaat prentenboek met opvallend grote illustraties. Levensechte illustraties vooral, van de ‘allermooiste dinosauriërs en andere reusachtige reptielen’ die ooit op aarde leefden. Elke dinosaurus staat tot in de kleinste details afgebeeld.

 

 

 

Maar allermooist? Eerlijk gezegd ben ik blij dat ik nu leef en niet 64 miljoen jaar geleden. Bij elke dinosaurus staat ook een plaatje met een volwassen mens erbij. In een aantal gevallen is die mens wel heel erg nietig. Zet maar eens een volwassen mens naar de Tyrannosaurus Rex. Er blijft van die mens maar een klein poppetje over. En bij de soorten waar de mens ongeveer even groot is als de dinosaurus heb ik nog altijd de neiging om te denken dat de mens geen partij was voor het onverschrokken dier. Vlijmscherpe tanden, nagels als messen. Jurassic Park is toch wel enigszins levensecht, ontdek ik nu. Nee, wat mij betreft leven de allermooiste dinosaurussen vandaag de dag, althans, als ik de wetenschappers mag geloven. Want stammen de vogels niet af van die afzichtelijke monsters uit de verre prehistorie? Geen wonder toch dat Helen Macdonald in haar klassieker De H is van havik schrijft: ‘En hoe langer ik bij haar zit, des te meer ik me erover verwonder dat ze zo reptielachtig is.‘ Ik ben dit boek momenteel op aanrader van een andere vogelaar aan het lezen, en stuitte vandaag op deze regel, vandaar misschien deze gedachte. De Archaeopteryx staat er trouwens ook in. Veel wetenschappers menen dat dit geen dinosaurus was, maar een van de eerste vogels.




Over naar de dinosaurussen in Het allermooiste boek over dinosauriërs. Met zesendertig soorten maak je kennis. Sommige zijn werkelijk joekels van beesten. Ongelooflijk dat dit soort van giganten ooit de aarde bevolkten. Over de Tyrex heb ik het al gehad. Maar de Giganotosaurus was nog groter dan zijn beroemde kannibalistische neef. Woog de Tyrex een zeven ton (7.000 kilo), daar woog zijn Giga-neef liefst 8 ton. Zuidelijke reuzenhagedis betekent zijn naam. Het grootste landroofdier dat ooit gevonden is, lees ik in de informatie. Hij achtervolgde zijn prooi net zo lang totdat die uitgeput was en niet meer terug kon vechten. En dan was het hap-verscheuren-slik-weg.

En dan hebben we nog een heel rijtje van dino’s: Allosaurus, Deinonychus, de Utahraptor (met veren over zijn hele lijf), de Iguanodon, de merkwaardige Stygimoloch wat ‘dikkophagedis’ betekent. Hoe ouder deze dino werd, hoe meer hoorns er op zijn kop kwamen. De Psittacosaurus is ook zo’n vreemd creatuur. Met zijn snavelachtige bek knipte hij complete boomtoppen af. En dan de Leopard-tank onder de dinosaurussen: de Ankylosaurus, met over zijn hele lijf dikke, beenachtige platen en stekels. En aan zijn staart een knotsbal waarmee hij zelfs de poot van een Tyrex kon breken. Verder was het een goedaardig monster, want hij was strikt vegetariër.

Dan moet ik het nog hebben over de Brachiosaurus. Deze planteneter woog maar liefst 25.000 kilo! Hij was ongeveer twee keer zo hoog als een giraf en at ongeveer 1.000 kilo voedsel per week.

Het allermooiste boek over dinosauriërs is een groot formaat prentenboek. Dat past prima bij het onderwerp. Grote kleurechte platen van de dino’s sieren de pagina’s. Je maakt dus op een aansprekende manier kennis met de grootste dieren die ooit op aarde rondzwierven. De leuke weetjes maken het nog interessanter. Achterin het prentenboek vind je een handig overzichtskaartje van de wereld. Zoals je ziet was Noord-Amerika miljoenen jaren geleden het dichtstbevolkt. Opvallend dat in Afrika en Zuid-Amerika slechts een enkele dinosoort rondwandelde, in Australië zelfs niet één en dat de strook West-Europa tot diep in China ook een groter aantal soorten kende. Het zal vast te maken hebben met het toenmalige klimaat en dat de continenten destijds iets anders lagen ten opzichte van elkaar.

Een bijzonder prentenboek voor kinderen met interesse in prehistorie en dinosaurussen. Of dit inderdaad het allermooiste boek over dino’s is, dat durf ik niet te bevestigen. Zoveel boeken over dinosauriërs heb ik nog niet gelezen en bekeken. Maar dat dino’s bont gekleurd waren, dat maakt dit prentenboek me wel duidelijk. Waarbij ik aanteken dat die kleuren vast aannamen zijn. Ik heb de indruk dat de kleuren de fossilisatie niet hebben overleefd.

Het allermooiste boek over dinosauriërs / Tom Jackson en Rudolf Farkas / Gottmer / hardcover