Aalscholvers in Zeeland

De aalscholver is niet bijzonder geliefd in ons visrijke land. Een aalscholver eet vis en vis, daarvan vinden we dat die voor de mens is. Of voor de kat. Zolang de vis maar niet verdwijnt in het donkere en diepe gat pal achter de haaksnavel van een aalscholver. Nu ging ik niet zo heel lang geleden ook vrij frequent uit vissen en ik kan me er nog wel iets bij voorstellen ook. Zit je prinsheerlijk aan de waterkant met je hengel en vang je niets. Maar zie je ondertussen wel hoe een stel aalscholvers het water voor je in een mum van tijd leeg vist.

De aalscholver eet ook grote vis

Denk niet dat aalscholvers zich beperken tot de kleine visjes. De muil van een aalscholver gaat wagenwijd open en de zuren in de maag helpen zelfs een grote paling al snel aan zijn eind. De opname hieronder maakte ik afgelopen zaterdag op de Grevelingendam. Daar is dit jaar een inlaag aangelegd om het Grevelingenmeer te voorzien van zuurstofrijk water uit de Oosterschelde. Hoewel ik een leek ben, meen ik te kunnen vaststellen dat het een succes is. Bij hoog water stroomt het water met een enorme vaart het Grevelingenmeer in. En bij laag water gaat het precies de andere kant uit. En bij laag water stond ik een die andere kant. Lees verder

Recensie: De allerleukste insecten encyclopedie, Darlyne Murawski en Nancy Honovich

De auteurs van De allerleukste insecten encyclopedie imponeren me meteen met een cijfer: wetenschappers schatten dat er tussen de 3 en 100 miljoen soorten insecten op aarde voorkomen. 30 miljoen lijkt overigens het meest realistisch. En daarvan zijn er ‘slechts’ 1 miljoen bekend. Je kunt dan ook stellen dat insecten de meest succesvolle diersoort zijn ter wereld. En veel insecten zijn heel bijzonder. Welkom in een van de leukste insectenboeken voor kinderen die ik ken.

 

 

 

 

Lees verder

Buizerd in de polder

Rij de komende weken door de Alblasserwaard en geheid dat je een paar buizerds ziet. ’s Ochtends rij ik in het donker naar mijn werk, dan zie ik geen enkele vogel. Aan het einde van de middag is het gelukkig nog licht en dan moet ik goed opletten dat ik op mijn eigen weghelft blijf. Maar links en rechts zitten overal buizerds en die moet ik toch ook zien? Vorige week, toen het hard waaide, zag ik er twee bidden. Even dacht ik aan een ruigpootbuizerd, maar vorig jaar werd ik op waarneming.nl ook al terug gefloten. Ik meende dat ik een ruigpoot had zien bidden, maar het bleek toch een ‘gewone’ buizerd. Lees verder

De rotgans aan de Nederlandse kust

De rotgans is van veel Nederlandse soorten toch wel een soort die mij, hoe noem je dat, dierbaar is. Niet omdat hij nou zo bijzonder fraai is. Dat is hij wel, maar dat zijn andere (lees: vrijwel alle) vogels ook. Het is meer de associatie met de Oosterschelde, het slik en de schorren, vermoed ik. Al meteen toen ik begon met vogels kijken op het Zeeuwse eiland Tholen, moet ik rotganzen hebben gezien. En gehoord. Mocht je niet weten welk geluid een rotgans maakt, bekijk dan het filmpje hieronder maar eens. Scholeksters en rotganzen hoor je. Een prachtig geluid dat je vrijwel alleen in de Zeeuwse delta en het Waddengebied kunt horen. Lees verder

Recensie: De kinderen van de nacht, Dik van der Meulen

Over wolven en mensen, zo luidt de ondertitel van het boek De kinderen van de nacht van Dik van der Meulen. De relatie tussen wolf en mens is enigszins paradoxaal. Zo complex dat de wolf in onze contreien is uitgeroeid. Maar hij staat weer aan de grens, klaar om Nederland te veroveren. De eerste wolven zijn al in ons land gesignaleerd. Om door de één met open armen te worden ontvangen en door de ander te worden terug gejaagd. Zo boeiend is dit boek dat het terecht de Jan Wolkers Prijs 2017 heeft gewonnen.

 

 

 

 

 

 

Lees verder

Zeekoet voor de kust

Een zeekoet voor de kust. Dat kan je zomaar overkomen aan de Brouwersdam. Gisteren deed ik een rondje Zeeland en na de Grevelingendam (met die prachtige kanoet) reed ik over Schouwen-Duiveland naar de Brouwersdam. Windkracht zes is niet heel ideaal om vogels te kijken, zeker niet als al die wind uit het westen komt. Voordeel is dat zeevogels ook wat meer naar onze kust worden gedreven. Zoals deze zeekoet die op nog geen twee meter voor de Brouwersdam zwom.

Dode zeekoet op de kant

Het was niet mijn eerste zeekoet van dit jaar. Een paar weken geleden was ik ook op de Brouwersdam. De rest van de familie bivakkeerde op het strand en ik reed langs het talud op zoek naar steltlopers. Al rijdend viel mijn oog op een platgereden vogel. ‘Een zeekoet,’ flitste door mijn hoofd en ik zette de auto in zijn achteruit. Inderdaad, een zeekoet, zo dood als een pier en zo plat als een pannenkoek. Je ziet hem boven dit artikel op het asfalt plakken. Zonde van het beestje. En de grote vraag: hoe komt een zeekoet zo hoog op het talud? Want hij lag wel heel dicht bij de rijbaan. Misschien tijdens hoog water aan wal gekropen? Dat zou uniek zijn, want zeekoeten overwinteren op zee, liefst ver weg op de Noordzee. Of heeft een zilvermeeuw of grote mantelmeeuw hem de kant op gesleurd? Ik zal het nooit te weten komen. Trouwens, ver weg op zee wordt hij bedreigd door olie dat op de golven drijft. Overal dreigt dus gevaar. Lees verder

De kanoet in Nederland

Aan mijn serie over steltlopers voeg ik weer een nieuwe aflevering toe: de kanoet. Zelf pleeg ik nog altijd van kanoetstrandloper te spreken, maar ik zie dat in vogelgidsen de korte naam gemeengoed is. Dat scheelt weer een paar letters typen. De kanoet is een regelrechte wintergast aan de Nederlandse kust. De beste plek om deze steltloper te zien is de Waddenzee. Daar overwinteren tienduizenden kanoeten. En daar rusten even zo veel kanoeten uit op hun trektocht naar het verre zuiden. Ook op dammen en pieren kun je de kanoet tegenkomen. Vorig jaar had ik een fraaie ontmoeting op de Zuidpier en vandaag lag ik in de blubber van de Grevelingendam met mijn camera gericht op een eenzame kanoet.

Twee ondersoorten

Er zijn twee ondersoorten die elk in een andere deel van het Arctische gebied broeden. Je hebt de ondersoort uit Groenland en Noordoost-Canada. Deze ondersoort overwintert in West-Europa. En dan heb je de ondersoort uit West-Siberië. Deze ondersoort vliegt via de Waddenzee en Oosterschelde door naar West- en Zuid-Afrika. Deze wijsheid heb ik overigens niet van mezelf. Ik lees het allemaal in het Handboek Vogels van Nederland en België. Dit handboek is nieuw en ik merk dat ik er een uitstekende bron aan heb voor achtergrondinformatie over vogels in de Lage Landen. Lees verder

Roepende goudplevier

Een ultrakort bericht vandaag. Ik heb simpelweg niet veel tijd. Tja, kan voorkomen. Een roepende goudplevier op de Zuidpier. Jammer genoeg ben ik niet de enige die hem in het vizier heeft. Het geratel van een spiegelreflexcamera is ook duidelijk hoorbaar. Ach ja, samen genieten van een schitterende vogel is ook mooi.

De rosse grutto in Nederland

Wie grutto zegt, denkt meteen aan Limosa Limosa, de ‘Vogel des vaderlands’ of de koning van de weide. Maar wist je dat je nog een grutto kunt zien in Nederland? En nog in veel grotere aantallen ook? Het is de rosse grutto die van Carl Linnaeus de fraaie Latijnse naam Limosa lapponica kreeg. Lapponica betekent ‘uit Lapland’ en dan weet je waarschijnlijk voldoende. De rosse grutto broedt in het Hoge Noorden waaronder ook in Lapland. Zouden de Lappen ook rosse grutto’s hebben gegeten om aan dierlijke eiwitten te komen? Mocht je denken ‘wat een brute onderbreking’ dan wijs ik je op een van de duurste boekprojecten ooit in Nederland uitgegeven: de Nederlandsche Vogelen van Nozeman en Sepp. Het is Nozeman die aangeeft wel van een grutto op zijn bord te houden. Kennelijk was in vroeger tijden onze weidevogel op stelten een geliefd onderdeel van het menu.

Rosse grutto: vliegkampioen

De rosse grutto is evenals veel andere steltlopers een wintergast uit het Hoge Noorden. In het Handboek Vogels van Nederland en België lees ik dat deze prachtige steltloper in hoogvenen, moerassen en op de lage toendra aan de kust broedt. En dat hij na het broedseizoen het op een vliegen zet. De Limosa lapponica is een ware vliegkampioen. Meet maar eens na hoeveel kilometers hij aflegt om in Mauritanië te overwinteren. Neem om de verwondering te vergroten een locatie in Siberië. En evenals voor de zilverplevier en bonte strandloper speelt Nederland weer een belangrijke rol in het leven van de neef van onze eigen grutto. Lees verder