vogels kijken in de alblasserwaard

Hap-slik-weg: ooievaar vangt een muis

Gisteren had ik nauwelijks tijd om vogels te kijken. Zoonlief had zijn jaarlijkse korfbaltoernooi in Hardinxveld en dat festijn wil ik toch zeker ook niet missen. En zo reed ik gisteren door de Alblasserwaard naar de velden en stuitte ik op een weiland vol koeien, blauwe reigers en ooievaars. En zowaar, opeens stond een van de ooievaars roerloos te kijken. De snavel ging naar de grond en opeens spartelde daar een muis.

Momenteel lees ik het boek van de bekende boswachter Peter Wohlleben, Het geheime netwerk van de netwerk. Je leest in dit boek over allerlei verrassende en onvermoede relaties in de natuur. Bijvoorbeeld de relatie tussen zalmen en bomengroei. Wil je de populatie zalmen laten groeien, plant dan meer bomen en struiken langs rivieren, luidt het advies van een visserij-bioloog. En op den duur vind je trouwens ook sporen van zalmen ín de boomcellen langs de rivier. Een bespreking van dit interessante boek mag je binnenkort verwachten.

Hoe kom ik op dat boek? Wel, ik las er ook iets in over muizen. Wohlleben schrijft dat per vierkante kilometer tot honderdduizend knaagdiertjes kunnen rond dartelen. Dat is een aantal waar ik versteld van sta. Zou dat werkelijk zo zijn? Ik kan het haast niet geloven. Maar aan de andere kant, waar zouden al die ooievaars, blauwe reigers, grote zilverreigers en buizerds in najaar en winter anders van moeten leven? Die lopen toch niet voor niets nu massaal door de weilanden in de Alblasserwaard. Maar het relaas van Wohlleben gaat nog verder. Uitgaande van vijf generaties muizen per jaar en tien babymuisjes per muizenpaar, dan kom je tot maar liefst 2,5 miljoen muizen per vierkante kilometer gedurende het hele jaar. Dan begint het nog meer te duizelen! Dat lijkt wel een Egyptische plaag! 

 

Muizenhaters zullen daarom opgelucht ademhalen bij het zien van al die roofdieren in het weiland. Er wordt daar wat afgevreten! Hoe die muizen ook spartelen, het lot is onverbiddelijk: hap, slik en weg in de muil van de ooievaar. Je ziet het hieronder gebeuren. Ik vond het wel aardig om de vangst een paar keer te herhalen en één keer vertraagd af te spelen. De één zijn dood is de ander zijn brood. Dat spreekwoord gaat hier wel heel letterlijk op. Maar wat je hier ook ziet gebeuren is de werking van de voedselpiramide. Eerst is daar het gras, miljoenen en miljoenen sprietjes per vierkante kilometer. Dan komen daar de muizen. Honderdduizend op datzelfde vierkant. En dan volgen de blauwe reigers, ooievaars, grote ziverreigers en buizerds. Enige tientallen op hetzelfde oppervlakte. 

Dus: eerst héél veel (gras). Dan veel (muizen). Tot slot, bijna aan de top van de piramide, een stuk minder (ooievaars c.s.). Aan de top van de piramide zou je misschien nog een vos of zeearend kunnen denken. Reintje Vos zal vast weleens een reiger onthoofden. En anders zal een zeearend zich wel eens op een zieke ooievaar storten. Het lijkt allemaal zo gewelddadig, maar denk je al die roofdieren eens weg. Hoe lang zal het duren voordat de muizen massaal door de straat lopen? Nou ja, dat zal ook wel weer meevallen. Moeder Natuur heeft nog andere mechanismen om de muizenstand te reguleren. Piepkleine bacillen bijvoorbeeld. Zoveel beesten dicht op elkaar. Een ideaal leefgebied voor bacteriën en virussen die heerlijk kunnen huishouden onder een populatie knaagdieren.

Héél veel woorden voordat je bij mijn filmpje van vandaag aanbelandt. Nu dan eindelijk:

https://www.youtube.com/watch?v=3rW10oN83k8&feature=youtu.be
Ooievaar vangt muis.

Nuttige adressen voor de Alblasserwaard:

Klik hier voor natuurhuisjes in de Alblasserwaard.

Klik hier voor andere vakantiehuisjes in de Alblasserwaard.

Klik hier voor een handige fietskaart door de Alblasserwaard.

De beste verrekijkers voor een fietstocht door de Alblasserwaard (want licht en compact):