Grutto vanochtend vroeg




Vanochtend vroeg uit de veren, proberen nog een paar opnames te maken van grutto’s in de Donkse Laagten. Gelukkig hoefde ik niet extreem vroeg mijn bed uit, want daar ben ik niet echt een liefhebber van. Dat is het voordeel van deze tijd in het jaar. De zomertijd is ingegaan, waardoor zonsopgang op een nog redelijk tijdstip plaats vindt. Grutto’s zaten er maar genoeg. De lucht was vervuld met de roep van grutto’s, kieviten en veldleeuweriken. Windstil, het water in de sloot was dus als een spiegel zo glad. En op het gras glinsterde de dauw en dat geeft deze opname zijn eigen karakter.

Na de kerkdienst (die ik toch ook niet kon laten schieten) hield ik me weer bezig met het boek Filosofisch veldwerk. Nu las ik het interview met de Duitse filosoof Hartmut Rosa. Zijn deskundigheid past uitstekend bij mijn bezoek aan een natuurgebied: de toenemende versnelling van de wereld en het gevoel dat we daardoor het contact ermee verloren hebben. Onthaasten helpt nauwelijks meer en daarom moeten we op zoek naar wat hij noemt Rezonanz. Met die term bedoelt hij dat je juist wel geraakt wordt en de wereld weer weet te bereiken. En dat is mogelijk als je het gevoel hebt dat de wereld je iets te zeggen heeft en dat de wereld zelf zinvol is. En hoe krijg je daar voor elkaar? Door een bron aan te boren, en één van die bronnen is: de natuur. Zo, dat is nog eens een match met mijn filmpje. Heb je het gevoel dat alles veel te snel gaat, op je werk bijvoorbeeld, dan op zoek naar Resonanz. In religie, kunst of de natuur. Een combinatie mag natuurlijk ook. Aldus de onthaastingsgoeroe himself.

Dan nu de grutto die vanwege dit soort van problemen de kop niet op hol laat slaan:

De beste telescopen om vogels mee te kijken: