geelgors in frankrijk

Geelgors op een paaltje

CameraNU.nl

Een paalzitter, deze geelgors. Heel even maar, ik kreeg nauwelijks de tijd om mijn camera op hem te richten. En dat ging maar al te lastig ook, want ik stond naast de auto met mijn camera op het raamstatief. Zie je camera dan maar eens stil te houden! Nu ja, het lukte enigszins en gelukkig maar. Want de ontmoeting met zo’n knalgele vogel wil ik wel vastleggen.

Waar herken je nu gorzen aan? Niet aan de kleur, want een mannetje geelgors is knalgeel en het mannetje rietgors zou je in eerste instantie kunnen verwarren met een huismus. En dan heb ik het nog niet gehad over al die andere gorzen, van bruine grauwe gors tot heel verfijnd getekende ortolaan. En de sneeuwgors zou ik bijna vergeten. Heel licht, haast wit. Nee, aan de kleuren herken je de familie van de gorzen niet.




Waar herken je een gors aan? Ik denk aan de snavel. Die is stomp gelijk die van een vink. Maar toch wijkt de snavel af van die van de vinken. Beide helften sluiten naadloos op elkaar aan, maar er blijft een opvallende vouw zichtbaar. Op een of andere manier ogen de snavels een beetje ingevouwen, wat ingedeukt. Ik heb dat gezien bij de sneeuwgorzen en ik meen het nu ook weer te zien bij deze geelgors. Het geeft de gorzen een beetje een kneuterig uiterlijk (wat dat ook zijn moge).

Voor mij is de geelgors een vakantievogel. Gaan we naar Frankrijk of Oostenrijk, dan hoor ik wel een geelgors. In Nederland zie ik hem zelden en dat komt vooral doordat ik in het westen van het land woon. Al in de buurt van Rhenen nestelt hij in open stukken in het bos. En wil je hem in haast buitenlandse sferen zien, breng dan een bezoek aan de heuvels van Zuid-Limburg. Daar zag ik ooit mijn eerste geelgors. Tijdens een afsluitende excursie van de Natuurvereniging Tholen. Die geelgors is het enige dat me van die excursie nog bijstaat. Misschien ook nog de orchideeën op een of ander kalkgrasland. Maar planten hebben eerlijk gezegd niet mijn eerste interesse. Die namen ben ik allang alweer vergeten.

De geelgors niet, en al was dat het geval, dan zou hij nu weer terug zijn geweest in mijn geheugen. Hij vloog in natuurgebied Hâble d’Ault op uit een houtwal en streek even neer op dit paaltje. Aan de Franse kust dus, niet eens zo heel ver weg, in Picardië. Mooie streek waar het ook nog eens heerlijk eten is. Oesters en mossels en zo. Ik zeg: op naar de Franse kust.

De beste natuurreisgidsen van dit moment: