Een blauwborst zie je zelden in je eentje




De blauwborst is weer in het land, alweer een paar weken, en vandaag was mijn missie: het filmen van een blauwborst. Ik twijfelde nog tussen Tongplaat en Zouweboezem. Ik koos voor de Zouweboezem, omdat dat gebied natuurgebied wat compacter is. Ik maak mezelf ook wijs dat de zangvogels in de Zouweboezem een stuk minder bang zijn. Tjiftjaf, fitis, winterkoning, kneu, groenling, cetti’s zanger, rietzanger, het zit allemaal vlak naast het pad en laat zich niet snel afschrikken. Dat bleek ook vanmorgen. Terwijl ik op het vlonder tafeleenden zat te filmen, zat een meter achter me de cetti’s zanger. Weliswaar verstopt in het riet en dus onzichtbaar, maar toch. Zijn explosieve riedel knalde in mijn oren.

Een eindje verder, bij het begin van het vlonderpad, hoorde ik plots een blauwborst. Ik hoorde hem al een tijdje en meende dat hij een eind verderop in het riet zat. Maar hij bleek zowaar heel dichtbij het wandelpad te zitten! Ik was er zelfs ongemerkt voorbij gewandeld. Eerst op een paar onmogelijke plekken achter rietstengels die me het filmen beletten. Toen vloog hij op en landde pardoes op de mooiste plek die er is voor een blauwborst: op een pluim. De wind wiegde de blauwborst vervaarlijk heen en weer, maar hij hield het toch bijna anderhalve minuut uit, daar op die pluim. ‘Een blauwborst zie je zelden in je eentje,’ en daarmee doel ik op de fotograaf die naast me stond. Blauwborsten zijn fotogenieke zangvogels. Zelden dat je er eentje ziet zonder dat iemand anders hem ook ziet. Tenzij je op een vreselijk tijdstip je bed uitrolt of een geheim natuurgebiedje kent natuurlijk. ‘Een cadeautje,’ mompelde de fotograaf nadat de blauwborst in het riet verdween. En toen herinnerde ik me het weer: ik ben vandaag jarig en inderdaad, een mooi cadeautje.

Gisteren nam ik me voor elke dag mijn waarneming te confronteren met uitspraken van filosofen die in het boek Filosofisch veldwerk worden geïnterviewd. Vandaag stond Martha Nussbaum op het programma. Een Amerikaanse filosofe die tal van bestsellers schreef waarvan Woede en vergeving een van haar meest recente is. In het interview spreekt Florentijn van Rootselaar met haar over het fenomeen patriottisme. Ik weet werkelijk niet hoe ik de inhoud van het interview bij mijn blauwborst moet brengen, dus daar zie ik maar van af. Komt ook omdat ik met dat patriottisme helemaal niets heb. Hooguit dat ik wel zou willen dat ons landschap meer trekjes van vroeger zou vertonen. Ach, toch nog een verbinding, zij het een minieme.

Dit zijn trouwens mijn beste gebieden om de blauwborst te zien.

Nu dan toch de blauwborst in al zijn glorie. Met de melodie ‘Serenity’ en een hoop geklikklak van een camera als achtergrondgeluid. Gelukkig ook de prachtige zang van de blauwborst en het geluid van tal van andere vogels rondom:

De beste camera’s om vogels te fotograferen: