Categoriearchief: Zoogdieren

Recensie: Welke vleermuis is dat?, Klaus Richarz

recensie welke vleermuis is datLaatst hadden we een tafel geboekt bij Villa Augustus in Dordrecht. Wat naast de ambiance en het eten altijd heel aardig is hier is de markt voor het restaurant. Even in de boekenhoek snuffelen, op zoek naar nieuwe en oudere natuurboeken. En zo kwam ik tot mijn verrassing een beknopt veldgidsje tegen voor het herkennen van vleermuizen: Welke vleermuis is dat? van Klaus Richarz.

 

 

 

 

 

 

 

Lees verder Recensie: Welke vleermuis is dat?, Klaus Richarz

Recensie: Veldgids Vleermuizen van Europa, Christian Dietz en Andreas Kiefer

recensie veldgids vleermuizen van europa Christian Dietz en Andreas KieferVleermuizen kijken. Oei, dat valt niet mee. Je ziet ze immers pas in de schemering. En dat is andere koek dan vogels kijken in het zonlicht. Bovendien lijken vleermuizen in het donker op elkaar. Hoe hou je die bijzondere zoogdieren nu toch uit elkaar? Vorig jaar verscheen een uitstekend hulpmiddel: de Veldgids Vleermuizen van Europa van Christian Dietz en Andreas Kiefer.

 

 

 

 

 

 

 

Lees verder Recensie: Veldgids Vleermuizen van Europa, Christian Dietz en Andreas Kiefer

Reetjes op Schouwen-Duiveland

Deze foto’s maakte Sjaak gisteren toen we een vogelronde maakten over Schouwen-Duiveland. Het was bar koud en op vrijwel alle plassen en sloten lag en ligt ijs. Maar niet in de Prunje. De brakke slootjes waarin het water nog een beetje stroomt, liggen nog open. Ideaal gebied voor de ijsvogel. Die we dan ook zagen en die ik zelfs in een flits nog kon filmen. Sjaak maakte vanaf een landweggetje twee foto’s van een groepje reeën. Dat is weer eens wat anders dan vogels.

reetjes op Schouwen Duiveland Fotograaf Sjaak Huijer
Fotograaf: Sjaak Huijer
reetjes op Schouwen Duiveland 2 Fotograaf Sjaak Huijer
Fotograaf: Sjaak Huijer

Haas verdwijnt tussen de planten

De Crezéepolder bij Ridderkerk is volop in ontwikkeling. De polder is inmiddels ingericht als natuurgebied en wateropvanggebied. De laatste jaren werden al tal van zeldzame waarnemingen gedaan. Zo niet afgelopen zaterdagavond. Tapuit en paapje waren de meest bijzondere vogels die ik zag, met de lepelaars dan. Helaas was het hoog water, te hoog om het porseleinhoen te zien dat er eerder die dag was gesignaleerd. Hazen zijn ook niet zeldzaam te noemen, maar een ontmoeting met een haas is altijd leuk. Deze keek me met dat ene grote oog even onderzoekend aan verdween toen een tikkeltje loom tussen de planten.

Over een mol in de tuin

Er zijn maar weinig mensen die blij zijn met een mol onder het gazon. Binnen de kortste keren is het gazon ‘gemold’. Zo ook bij mijn broer. Molshopen verschenen zonder dat ooit de mol verscheen. Tot gisteravond. De mol bewoog, de grond met hem en mijn schoonzus Kaewta en mijn nichtje Sommie ontpopten zich als professionele mollenvangers met een liefdevol hart. Snel een schep gepakt, een plastic zak en een glazen pot. De schep in de grond, de mol klem en hup een plastic zak over zijn lijf en daarna: plop de glazen pot in. Een beetje grond erbij en het prachtige beestje bekijken. Niet geliefd, maar wel heel fraai, zo’n mol. Maar wat nu? Hem op wrede wijze ombrengen is ook zo wat. Hem aan de andere kant van de schutting loslaten: ook geen optie. Voordat mijn broer binnen zou zijn, zou de mol alweer onder zijn gazon kruipen. Dan maar het viaduct over, ver de polder in. Diervriendelijker kan haast niet. Toch heeft de mol een probleem: de grond is kurkdroog en dus hard als beton. Daar graaft zelfs een mol geen gang in. En zo verdwijnt de mol in het gras. Wie weet vond hij een fijn stukje aarde. Of belandde hij ondertussen in de klauwen van een buizerd. Hoe dan ook, het is een prachtig beestje!