Categoriearchief: Literatuur

Recensie: Wensvogels, Hans Dorrestijn

Vanaf het moment dat ik mijn eerste boek van Hans Dorrestijn las, het moet Dorrestijns Vogelgids zijn geweest, tijdens een vakantie in Bourgondië, behoort hij tot mijn favoriete natuurschrijvers. Wat een feest om een boek van Dorrestijn te lezen. Onovertroffen zijn beschrijvingen van vogels. En zijn met humor – soms mild, soms zwart – doordrenkte verhalen brengen mij vaak aan het schaterlachen. Lang gedacht dat hij zijn laatste boek had geschreven, tot ik deze week een interview met hem las naar aanleiding van Wensvogels. Een ode aan zijn gevederde sterren, parelende vogelportretten, afgewisseld met persoonlijke verhaaltjes. Het was weer een geweldige leeservaring!

Lees verder Recensie: Wensvogels, Hans Dorrestijn

Recensie: Het veld, Robert Seethaler

Deze week heb ik een deel van mijn vrije tijd weer eens doorgebracht met een bijzondere roman: Het veld van de Duitse auteur Robert Seethaler. In deze roman zijn het een keertje niet de levenden die hun verhaal vertellen, maar een verzameling gestorven burgers van Paulstadt, een klein stadje met een corrupte burgemeester, een groenteboer met roots in het Midden-Oosten en een vader die heen ging toen zijn kind vijftien was. En daarom liet hij hem vijftien geboden na.

Lees verder Recensie: Het veld, Robert Seethaler
recensie het schandaal shusaku endo

Recensie: Het schandaal, Shusaku Endo

Shusaku Endo is de enige Japanse schrijver die ik ken. Dat zal wel armoede zijn van mijn kant, maar van zijn romans heb ik de meeste ondertussen wel gelezen. Alleen Het meisje dat ik achterliet heb ik nog niet in handen gehad, maar ik hoop dat dat binnenkort anders wordt. Nu las ik Het schandaal, een spannende psychologische roman die je meevoert naar de duistere krochten van je bestaan.

Lees verder Recensie: Het schandaal, Shusaku Endo
recensie onmenselijk philippe claudel

Recensie: Onmenselijk, Philippe Claudel

Toen ik aan Onmenselijk, de nieuwe verhalenbundel van Philippe Claudel begon, was ik al gewaarschuwd. Absurd, bizar en wreed, had ik ergens gelezen. En de omschrijving verhult ook niets: ‘Een groteske, soms schokkende satire op onze hedendaagse samenleving.’ Nou, laat dat soms maar weg. Cynisme viert hoogtij in deze gitzwarte bundel waarin het menselijk tekort (zo je het een tekort wil noemen), beeldend wordt beschreven. Heb je last van een zwakke maag, dan waarschuw ik je voor de inhoud ervan.

Lees verder Recensie: Onmenselijk, Philippe Claudel