Recensie: Broeder Ezel, Liesbeth Goedbloed

Het is duidelijk dat de hoofdpersoon niet op haar gemak is. Hoewel het tafereel zo vredig lijkt: een jonge vrouw wandelt met een ezel door de Italiaanse bergen. Het stel houdt een middeleeuws tempo aan, zoals ook de illustere Franciscus van Assisi dat ooit deed. Maar eigenlijk ben ik nu met een hinkstapsprong over het eerste hoofdstuk heen gesprongen, want het begin van de roman Broeder Ezel van Liesbeth Goedbloed is zo vredig niet. Je voelt meteen: deze roman kan wel eens iets zwaarder op je gemoed gaan liggen dan de meeste doorsnee romans.

Lees verder

Recensie: Het geheime leven van de uil, John Lewis-Stempel

Vanaf den beginne hebben uilen met hun verborgen levenswijze mensen gefascineerd. Tussen de oudste grottentekeningen kom je al uilen tegen. En niemand minder dan Shakespeare maakte graag gebruik van de uil als personage als brenger van ramp en tegenspoed en vooral als aankondiger van de dood. In Het geheime leven van de uil beschrijft de Britse schrijver/boer/historicus John Lewis-Stempel onze relatie door de eeuwen heen met deze prachtige vogel.

Lees verder

Recensie: De buitenjongen, Paolo Cognetti

Beste buitenjongen,

Ik weet niet of ik medelijden met je moet hebben, of dat ik je dankbaar moet zijn. Je schrijft dat je futloos was, verloren en ontgoocheld. Je verkeerde in een leegte die je nooit eerder had ervaren. Zo jong en er zo aan toe. Maar je voelde je wel aangetrokken tot verhalen van mensen die de wereld hadden afgewezen en de bossen in waren gegaan om de eenzaamheid te ervaren. En toen legde je wat geld opzij, genoeg om een paar maanden van te leven zonder te hoeven werken. Een besluit waar ik je om bewonder en om benijd.

Lees verder

Recensie: De acht bergen, Paolo Cognetti

Je hebt van die boeken die je in een staat van verstilling brengen. Ze laten zich op een kalme wijze lezen. Elke dag of avond een of meer hoofdstukken. Het verhaal voert je mee dat zonder dat er overbodige poespas wordt verteld. En ondertussen blijkt het een verhaal met vele diepe lagen. Een verhaal over universele thema’s als vriendschap, vader-zoonrelatie, de natuur, en de zoektocht naar geluk. De acht bergen van Paolo Cognetti is zo’n boek. Een roman waarin de hoofdpersoon een ongemakkelijke relatie heeft met zijn vader, maar die hij na diens overlijden via zijn vriend steeds beter leert begrijpen. De kalme schrijfstijl doet me in de verte denken aan die andere Italiaanse geweldenaar Cesare Pavese, van wie ik de verzamelbundel (1e druk, bijzonder! schreef het antiquariaat met potlood aan de binnenzijde van de kaft) Stilte in augustus op de plank heb staan. Ook in de verhalen van Pavese keren zijn relatie tot de natuur en zijn jeugd steevast terug als centrale thema’s.

Lees verder

Recensie: Amstelglorie. De volkstuin van Jan Wolkers, Onno Blom

De boeken van Jan Wolkers hadden mij tot heden niet geschampt. Zal wel met mijn gereformeerde verleden te maken hebben. Jan Wolkers en de gereformeerden, dat boterde niet echt. Maar sinds ik actief ben voor een uitgeverij van natuurboeken, ontdekte ik dat de status van Jan Wolkers niet snel te overschatten valt. De één na de ander blijkt fan. En zo kreeg ik Amstelglorie in handen. Een verzameling dagboeknotities van de grootmeester over zijn volkstuin. Verzameld, of beter: geoogst door Onno Blom.

Lees verder

Recensie: Wij in het wild, Andrea Hejlskov

Een Deense familie heeft het helemaal gehad met de slavernij van de moderne samenleving. Ze voelen zich ontmenselijkt. Zo willen ze niet langer leven. En dus nemen ze een besluit: minimaal een jaar lang in de wildernis leven. En zo gebeurt. In een Zweeds bos vinden ze een kavel waar ze met elkaar proberen te overleven op primitieve wijze. Het boek Wij in het wild laat zien dat dat zo gemakkelijk nog niet is. Leven in de wildernis is niet de oplossing van álle problemen. 

Lees verder

Recensie: Wormen en engelen, Maarten van der Graaff

Een ideeënroman, zo suggereert een quote op de achterkant van de veelgeprezen roman Wormen en engelen van Maarten van der Graaff, die bekendheid verwierf met zijn poëziebundel Dood werk. Had ik deze roman als bij verrassing niet in handen gekregen, dan had ik hem niet gelezen. En dat zou een gemis zijn geweest, want de zoektocht naar de betekenis van het christelijk geloof voerde me over het eiland Goeree-Overflakkee. En dat leverde naast bevreemding toch ook veel herkenning op.

Lees verder

Recensie: Kroniek van een verzonnen leven, Charles Ducal

Eens in de zoveel tijd krijg ik – meestal bij verrassing – een boek in handen waarvan ik me afvraag wat ik daar nu mee aan moet. Nu had ik er weer eens zo één: Kroniek van een verzonnen leven van de Vlaamse auteur Charles Ducal. Een literaire roman waarin een getormenteerde ziel centraal staat. Deze categorie zielen schijnt de beste teksten te schrijven en dat is dan ook het geval in dit literaire meesterwerk. Maar ik zeg er wel bij: niet geschreven voor brave Hendriken en voor wie het conflict met het eigen lichaam nog geen verleden tijd is.

Lees verder

Recensie: Archipel van de hond, Philippe Claudel

Een van mijn favoriete auteurs heet Philippe Claudel. Zijn novelle Het kleine meisje van meneer Linh maakte grote indruk op me. Het verslag van Brodeck nog meer. En nu stuitte ik onlangs op een interview met hem in dagblad Trouw waarin hij vertelde over zijn nieuwste roman, Archipel van de hond. Een tragedie waarin het draait om drie bootvluchtelingen die als verdronken op een rotsig strand aanspoelen. En om de eilandbewoners die hun trieste vondst een plekje moeten zien te geven. En dat blijkt lastig, zoals in een echte tragedie betaamt. En om nog maar eens een vette cliché zin te gebruiken: ik las zijn nieuwe roman letterlijk in één adem uit.

Lees verder

Recensie: Rotgrond bestaat niet, Gerbrand Bakker

Van Gerbrand Bakker las ik ooit zijn veelgeprezen debuutroman Boven is het stil. Ik vond het een prachtige roman waarin hij met liefde verhaalt over de natuur, de boerderij, de weilanden en een oude vader. Ik heb hem kunnen volgen in dagblad Trouw waar hij regelmatig een column voor schrijft. En nu ligt het boek Rotgrond bestaat niet voor me. Waarin hij in korte hoofdstukken ingaat op de relatie van ons cultuurlandschap en de natuur. Het boek staat trouwens op de shortlist voor de Jan Wolkers Prijs 2018 zou daarmee tot de vijf beste natuurboeken van dit jaar behoren. En ik snap denk ik best waarom.

Lees verder