Buizerd verscheurt een dode meerkoet

Vrijdag zag ik de dode meerkoet al in de berm liggen. Vandaag zat er een buizerd op. Met ferme happen scheurt hij het vlees los. Jammer dat ik op afstand moest blijven, dat zie je wel een beetje af aan het filmpje. In het fraaie boek Wintervogels van Lars Jonsson (helaas alleen nog tweedehands verkrijgbaar, let op: er worden soms belachelijk hoge prijzen gevraagd) lees ik dat jonge vogels te herkennen zijn aan de lichte iris, ‘die in de loop van de winter donkerder wordt, maar ze behouden in het eerste jaar altijd een bepaalde lichtheid, zodat de zwarte pupil duidelijk zichtbaar is.’ Dit is dus een jonge buizerd die in de dode meerkoet een makkelijke prooi heeft gevonden.

Vorig weekend filmde ik in Zeeland ook twee buizerds. Die in de top van de struik lijkt een volwassen vogel, want donkere iris. Die tweede, in de berm, heeft ook een lichte iris. Ook al een jong exemplaar dus.




Nog iets over het verenkleed van de buizerd. Die is enorm variabel. In het magistrale Handboek Roofvogels lees ik dat buizerds te verdelen zijn in drie kleurvarianten: donker, gemiddeld en licht, ‘met een continue reeks tussenvormen’. De buizerds in mijn filmpje zijn allemaal fraai bruin. De eerste is het donkerst, maar nog altijd met lichte veren op de borst. Dat vind ik zelf heel mooi. De tweede buizerd is ook bruin, maar met een veel lichtere borst. En die derde zit er een beetje tussenin.

Nu dan mijn filmpje dat begint en eindigt met de buizerd die de meerkoet aan flarden scheurt:

De mooie boeken over roofvogels: