Bijzondere vogelsoorten in de Nieuwe Dordtse Biesbosch

De Nieuwe Dordtse Biesbosch (officieel: de Hania’s Polder) oefent een magische aantrekkingskracht uit op vogelaars uit de regio. Regelmatig zijn in dit gloednieuwe moerasgebied opstoppingen te zien van mensen gewapend met telescopen, camera’s en verrekijkers. Waar al dit dure glaswerk op wordt gericht? Op zeldzame vogels die er broeden of er tijdens de vogeltrek neerstrijken om even op adem te komen. En daarom gaan we vandaag weer eens gluren bij de buren. Op zoek naar de bijzondere waarnemingen die ik er recent heb gedaan. Want ja, soms ben ik ook onderdeel van zo’n verstopping!

Aan de honderdduizenden bezoekers die Max Verstappen naar het racecircuit in Zandvoort weet te lokken, kunnen de bijzondere vogels niet tippen. Gelukkig maar, want dat zou de vogels de stuipen op het lijf jagen. En ik vrees dat de Nieuwe Dordste Biesbosch na afloop van die stoet aan vogelaars er zo nieuw niet meer uit zal zien. Nee, het blijft gelukkig vaak beperkt tot enige tientallen vogelaars die zich dan vergapen aan vogels die op onverklaarbare wijze uitgerekend daar zijn neergestreken.

Wat bijvoorbeeld te denken van de Amerikaanse wintertaling? Zoals de naam al doet vermoeden komt deze kleine eendensoort normaal gesproken aan de andere kant van de oceaan voor. Hoe is deze dwaalgast in de Biesbosch terecht gekomen? Is de eend ontsnapt uit een vogeltuin of heeft hij het natuurgebied op eigen kracht en na veel omzwervingen weten te vinden? Een ring aan zijn poten ontbrak, en dus moest het wel een wild exemplaar zijn. En mocht je je afvragen wat het verschil is met onze ‘eigen’ wintertaling? Nou, dat is het streepje wit in de flanken dat verticaal loopt in plaats van horizontaal. En de fraaie groene boog over de kop van de mannetjes is bij onze Amerikaanse vriend wat breder. Het verschil zit hem in de details!

Een paar maanden later was het de kleine geelpootruiter die voor opwinding zorgde. Deze steltloper was ook al afkomstig uit Noord-Amerika. Waar hij in Amerika heel algemeen is, is hij bij ons superzeldzaam. Geen wonder dus dat ik op een zonovergoten middag, omringd door andere vogelaars, aandachtig naar deze vogel stond te turen. Met zijn hoge gele poten viel hij direct op tussen de bosruiters.

Eerlijk gezegd vind ik de moerasvogels die een heel verborgen leven leiden nog veel leuker om te zien. Dat zijn soorten als de waterral en het porseleinhoen. Je hoort ze wel, maar ziet ze zelden, omdat ze over het algemeen diep in de rietkraag leven. Staat het waterpeil laag in de Nieuwe Dordtse Biesbosch, dan laten ze zich echter wel zien. Dan scharrelen ze langs de rietkraag en lopen soms zelfs ver een modderbank op. De waterral is beslist niet zeldzaam, maar het porseleinhoen is dat wel. De afgelopen weken liet hij zich vrijwel elke dag zien vanuit één van de vogelkijkhutten en zelfs vanaf het wandelpad. Ik ging rustig zitten op een brug en jawel, soms naderde hij me tot op een paar meter. Het porseleinhoen lijkt een beetje op een waterhoen (waar hij familie van is), maar is een stuk kleiner. Zijn bruingrijze verenkleed is bezet met fijne, witte spikkels. Hij leeft normaal gesproken diep in riet waar het water niet dieper is dan ongeveer vijftien centimeter. Zwemmen kan hij wel, maar liever loopt hij door het ondiepe water op zoek naar voedsel.

De vogeltrek is nu in volle gang. Alle reden om eens een mooie wandeling te maken door de Nieuwe Dordtse Biesbosch! Klik hier voor praktische informatie over dit vogelgebied. Dit artikel is ook gepubliceerd in Weekblad De Brug (editie Hendrik-Ido-Ambacht).