Roodborst op een besneeuwd paaltje

De roodborst werd voorheen gezien als een kleine lijster, maar hij is nauwer verwant met de vliegenvangers, lees ik in het fraaie boek Wintervogels van Lars Jonsson. De roodborsten die je in de winter in ons land ziet, zijn vrijwel zeker afkomstig uit Scandinavië. Je kunt ze dan overal tegenkomen. In je tuin, in het park, in een rietkraag en dus ook op een besneeuwd paaltje midden in de polder.

Recensie: Kustverhalen, Bram Esser

Bram Esser is schrijver en filosoof en noemt zichzelf een ‘ontdekkingsreiziger van het alledaagse.’ Elke dag op zoek naar opnieuw een verhaal. Op zoek naar verhalen over de Nederlandse kust, verkende hij de hele kust te voet. De voetreis voerde hem van het Zwin in Zeeuw-Vlaanderen tot de Dollard in het noordoosten van Groningen. Hij legde zijn verhalen vast in het boek Kustverhalen. De rode draad in het boek is hoe wij in ons waterrijke land kunnen overleven. Ik vond het een heel bijzonder boek om te lezen.

 

 

 

Lees verder

Een paartje brilduiker foerageert voor de Brouwersdam

Is de brilduiker geen bijzondere eend? Het vrouwtje heeft de kleur van alle vrouwtjeseenden: bruin. Maar kijk eens naar dat lichte oog en die prachtige snavel. Het mannetje geeft de soort zijn naam: de witte vlek naast zijn snavel lijkt net een bril. Maar dat maakt de brilduiker nog niet bijzonder. Ik doel op zijn nestgedrag. De meeste eenden nestelen op de grond. In het riet, tussen het gras of ergens anders verscholen onder planten. De brilduiker zoekt het echter hogerop: in een holle boom. Meestal gebruikt hij het nest van een zwarte specht. Ik vond op internet een paar fraaie foto’s van een brilduikernest. Groenblauwe eieren in een holle stam. Een beetje vreemd en dus best bijzonder.

Recensie: Zaden, Rob Kesseler en Wolfgang Stuppy

Zaden zijn kleine pakketjes van leven die de belofte van een volgende generatie in zich meedragen. Planten hebben de meest verrassende strategieën ontwikkeld om hun zaden optimaal gebruik te laten maken van die ene kans in hun leven om te ontkiemen. In de populair-wetenschappelijke uitgave Zaden geven Rob Kesseler en Wolfgang Stuppy een natuurhistorie van zaden. De close-up foto’s zijn van een verbazingwekkende schoonheid en de informatie van een hoog niveau.

 

 

 

Lees verder

Not without the rest

Niet zonder de anderen. De vrije vertaling van het deuntje dat ik onder deze opname heb geplaatst. Want dodaars zijn zelden alleen. De kleinste fuut van Europa, amper zo groot als je vuist, hecht aan gezelschap. In de oude veerhaven op Sint-Philipsland doken er opeens zes op. Steeds dichterbij kwamen ze, totdat ze onder de blauwe en zwarte tonnen wegdoken. Duikt de een onder, dan de ander ook. Dobbert de ene een beetje doelloos op het water, dan geheid die anderen ook. Nooit zonder de ander.

 

Drie aalscholvers op een ducdalf

Een echt Hollands tafereel afgelopen vrijdag op Goeree-Overflakkee: drie aalscholvers staan zich te drogen op een ducdalf. De lucht strakblauw en een stevig briesje. Je hoort in de opname de windmolens draaien. Dit was bij Sluishaven, een landbouwhaventje tussen de dorpen Ooltgensplaat en Oude-Tonge. Eén aalscholver vliegt weg, een ander probeert de lege paal in te nemen, maar besluit toch weer door te vliegen.

Schele buizerd

Gedurende mijn hele leven vond ik nooit een zieke of gewonde buizerd. En nu binnen een paar dagen twee achter elkaar! De eerste buizerd vond ik afgelopen zaterdag langs de A15. Daar zat hij zielig in elkaar gedoken met een gebroken vleugel. Maar zijn blik was scherp en alert. Die redt het wel, schat ik in. De tweede vond ik vandaag in de berm van de N219 bij Zevenhuizen, op weg naar huis. Dit exemplaar oogt een stuk zieliger. Hij liet zich zonder tegenstribbelen oppakken. Zakte verdoofd in elkaar en kon zich in de auto amper in evenwicht houden. Nu zal voor de meeste buizerds gelden dat ze zelden tot nooit in een auto meerijden, en remmen en optrekken een vreemde gewaarwording vinden, maar toch. Bijna thuis schrok hij zo dat hij in paniek op mijn schoot dook. Dat is toch niet normaal voor een schuwe roofvogel. Thuis zag ik het pas echt goed. Zijn snavel is beschadigd en zijn linkeroog trekt scheel weg. Die krijgt het een stuk lastiger dan de eerste, schat ik in. Als die maar geen hersenbeschadiging heeft. Beide buizerds zijn opgehaald door de dierenambulance. Voor zover in leven verblijven ze nu in een vogelasiel in Rotterdam. In goede handen dus. Misschien krijg ik nog te horen of ze het gaan redden. Daar zal ik dan natuurlijk over berichten.

Recensie: Het langste natuurpad van Nederland, Redactie Roots

Op de redactie van natuurmagazine Roots bestond al jaren de wens om een eigen langste natuurpad door Nederland uit te zetten. Die wens sloot ook aan bij de wandeling die elke maand in Roots wordt beschreven. Zo ontdekten de redactieleden stukje bij beetje de mooiste plekjes in Nederland. Al die mooiste plekjes verbonden ze met natuurpaden en zie hier het resultaat: de fraaie wandelgids Het langste natuurpad van Nederland.

 

 

 

Lees verder

Mijn eerste opname van de dag

Vorige week vrijdag reisde ik af naar de Brouwersdam. De eerste de beste vogel die naast mijn auto opdook was een doodgewone ekster. Nu wil het geval dat ik nog nooit een ekster wist te filmen. Best gek, want eksters zie je vrijwel altijd. Ze zijn alleen vaak zo verschrikkelijk schuw. Nu ja, het is niet de meest spectaculaire opname, en zeker geen bijzondere soort, maar dat hoeft niet altijd toch? Ik vind het water van de Noordzee op de achtergrond ook best bijzonder.