Witbonte parelmoervlinder bij Café 3.440

Terug van vakantie in het Pitztal in Oostenrijk, een vlindergebied van de eerste orde. Zoveel dagvlinders heb ik niet eerder gefilmd en nog eens bijzondere soorten ook. Wat te denken van zilveren maan en zilvervlek op zo ongeveer dezelfde locatie? Ik begin echter met een van mijn hoogste waarnemingen: die van een witbonte parelmoervlinder (Eupydryas cynthia). Vlak onder de Wildspitzbahn die je naar Café 3.440 brengt, het hoogstgelegen café van Oostenrijk, zag ik in de luwte op een rotspuist die aan de ene kant bedekt was met sneeuw opeens een donkere vlinder. Hij zat op de enige gele bloemen op de hele rots, vlak onder de top. Elke vlinder die over de bergkam scheerde dook achter deze top omlaag, de zon in en de kille wind uit. De meeste vlinders scheerden dan overigens vervolgens met een rotgang verder. Zo niet deze bijzonder fraaie witbonte parelmoervlinder die snel wat wilde bijtanken. Volgens mijn vlindergids vliegt hij tot 3.100 meter hoogte, ‘op graslanden’. Die graslanden lagen weliswaar zeshonderd meter lager, maar dat weerhield hem er niet van het hogerop te zoeken. En zich door mij te laten filmen, ik die op de rots stond te wankelen als een dronken berggeit. Het was overigens niet mijn hoogste vlinderwaarneming. Dat was echt op de top, naast Café 3.440. Daar streek vlak onder het platform een bergresedawitje neer op een zonovergoten rotsblok.

de beste vlindergidsen van dit moment

Recensie: De vlamberken, Lars Mytting




de vlamberkenDe Noorse schrijver Lars Mytting heeft verstand van hout. Dat weten we door zijn bestseller De man en zijn hout dat ik eerder recenseerde. Wie behept is met een voorliefde voor hout stoken moet dit boek beslist eens lezen. In zijn grootse roman De vlamberken speelt hout ook een prominente rol. Mytting slaagt erin om de persoonlijke zoektocht van de jonge Noorse boer Edvard Hirifjell, de catastrofale gebeurtenissen in de twintigste eeuw en het aristocratische leven van een zekere Gwen Winterfinch samen te ballen tot een avontuurlijke roman van de eerste orde. Het is niet voor niets dat Lars Mytting met De vlamberken een belangrijke boekenprijs won.

Koop dit boek

 

 

Hoofdpersoon Edvard Hirifjell woont met zijn opa Sverre op een boerderij bij het Noorse dorp Saksum. Opa is een buitenbeentje, vindt op een dag zijn zwarte Mercedes terug met een rood hakenkruis erop gespoten. Niet gek, want opa bracht de Tweede Wereldoorlog door aan het Oostfront, en dan niet aan de kant van de Russen. Opa was nogal Duitsland-minded en dat zou hem tot zijn dood door de besloten gemeenschap worden nagedragen. Opa vluchtte voor dit alles weg door zich op het boerenleven te storten. Aardappels kweken en schapen houden, vooral aardappels kweken. Als Edvard zijn opa op een kwade dag dood op de bank vindt, het raadselachtige verhaal is dan al aardig op gang gekomen, besluit hij de kist van opa dan ook te bedekken onder een laag aardappelbloesem. De kist voor opa blijkt echter al jaren lang gereed te staan. Een stille hint van diens broer Einar, die de Duitsers in tegenstelling tot zijn broer ontvluchtte en naar de Shetland Eilanden voor de kust van Noorwegen vertrok? De verhoudingen tussen die twee bleken in elk geval flink verstoord te zijn geweest. Einar ontpopte zich tot een eersteklas meubelmaker die bij een toonaangevende fabrikant in Parijs had gewerkt. De art-deco doodskist tart elk voorstellingsvermogen, zo bijzonder en vakkundig gemaakt. Zelfs de begrafenisondernemer had zoiets nog niet eerder gezien. En natuurlijk ook niet meegemaakt dat jaren voor de dood van de overledene al een doodskist werd bezorgd.

Met de dood van opa begint de persoonlijke speurtocht van Edvard Hirifjell pas echt. Zijn ouders kent hij slechts van de foto die naast de telefoon staat. Ze kwamen op raadselachtige wijze om het leven in een bos in het noordwesten van Frankrijk. Bij het dorp Authuille aan de rivier de Somme. Wie iets weet van de geschiedenis denkt nu aan de Eerste Wereldoorlog. Welnu, het bos waar zijn ouders om het leven kwamen, lag en ligt nog altijd vol met niet opgeruimde gifgasbommen en kennelijk zijn zijn ouders tijdens een wandeling door het bos op een bom getrapt, die op zijn beurt ontplofte en hen zowel verblindde als verlamde. Hun einde was in het water waarin ze voorover vielen om zich niet meer te kunnen oprichten. Wat deden zijn ouders daar, in dat bos ver van Noorwegen? En waarom was hij erbij en werd hij pas een paar dagen later na de noodlottige gebeurtenis in het kustdorpje Le Crotoy terug gevonden? En wat was de relatie met Einar die dezelfde plaats blijkbaar eerder had bezocht en er zelfs als ‘gefusilleerd’ was opgegeven?

En welke rol speelt dat andere bos in deze geschiedenis, het vlamberkenbos achter de boerderij? Ooit geplant door Einar die ijzeren banden om de stammen spande. De ijzeren banden veroorzaken wonden die, eenmaal hersteld, littekens achterlaten. Littekens die bij latere bewerking helder oplichten in het hout, zeker als de bewerker Einar Hirifjell heet, een vakman pur sang.

De liefde is ondertussen nooit ver weg in De vlamberken. De stokoude dominee, Magnus Thallaug, heeft met liefde de hele familie Hirifjell gediend en zal zowel opa als Edvard dienen. Lars Mytting weet in De vlamberken elk figuur op een heerlijke wijze tot leven te brengen, en dat geldt zeker voor de dominee. Hanna, een meisje uit het dorp waarmee Evdard het jaren geleden aanlegde, verschijnt op de boerderij en samen begraven ze opa. Ze vestigt zich op de boerderij en ontraadt Edvard om in zijn verleden te gaan roeren. De stemmen uit het verleden zijn echter te sterk en moederziel alleen begint Edvard aan zijn tocht langs de Shetland Eilanden, door Schotland en Noord-Frankrijk. De speurtocht naar zijn verleden balt op zeker moment samen rond een erfenis. Juist die erfenis knoopt de gruwelijke gebeurtenissen tijdens de Eerste en Tweede Wereldoorlog, de levens van een Noorse boer en een aristocratische familie, een bejaarde kapster op de Shetland Eilanden, de controverse tussen de twee broers Einar en Sverre en de raadselen rond de dood van de ouders van Edvard aan elkaar. Ik kan er eerlijk gezegd niet meer over schrijven zonder het verloop van De vlamberken te verraden. De vlamberken moet het echt hebben van het plot, het zou zonde zijn wanneer ik je aanwijzingen over het verloop geef.

Lars Mytting heeft met De vlamberken een heerlijke roman geschreven. Raadsels doemen op een onnadrukkelijke manier op in het verhaal. Elk hoofdstuk, elk deel bevat de juiste dosis cliffhangers waardoor je als vanzelf door wilt lezen. Het verhaal bevat bovendien veel diepgang en interessante details. Dat was althans mijn leeservaring. De boekhandelaar die mij deze roman aanraadde ben ik dan ook zeer erkentelijk voor zijn advies.

Ben je op zoek naar een meeslepende roman, dan raad ik op mijn beurt De vlamberken van Lars Mytting aan. Ga je op vakantie naar Noord-Frankrijk, in de buurt van de rivier de Somme, of de Baai van de Somme bij Le Crotoy en Saint-Valery-sur-Somme  (overigens ook een geweldig gebied om vogels te kijken, ik ben er zelf een aantal maal geweest), dan is dit helemaal een roman om mee te nemen in je reistas of -koffer. Deze plaatsen komen nogal prominent voor in De vlamberken, leer je meteen ook iets over deze regio en met name de toestanden tijdens de Eerste Wereldoorlog die hier allesvernietigend heeft toegeslagen. Niet aarzelen: neemt en leest!

De vlamberken / Lars Mytting / Atlas Contact / als paperback en e-boek

Koop dit boek

 

banner literatuur

Tips van visdief
de man en het hout
de levens van jan six geert mak
het kleine meisje van meneer linh

Recensie: Tuindieren verrassend vlakbij, Tialda Hoogeveen

tuindieren hoogeveenIemand reageert op internet: na het lezen van het boek Tuindieren kijk je heel anders naar de dieren in je tuin. Dit is het derde deel in de nieuwe reeks natuurgidsen van KNNV Uitgeverij. Eerder besprak ik al de delen Vogels en Vlinders & libellen. Ik ben heel enthousiast over deze serie. Het zijn vrolijke natuurboeken voor de ‘gewone’ natuurliefhebber. Ook dit deel over tuindieren mag er zijn. Lees hier waarom.

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Jong waterhoentje in de Efteling

Over deformatie gesproken: ben je een dagje uit in de Efteling voor de Python, De Vliegende Hollander, Vogel Rok en Baron 1898 (jawel, ik heb me op rij 1 naar beneden laten storten) en kun je het toch niet laten vogels te filmen. In dit geval filmt dochterlief een jong waterhoentje, maar je snapt wel dat ik haar het filmen op dat moment bepaald niet ontmoedigde. De mensen om ons heen, waaronder broer en schoonzus, zijn ook enthousiast alsof het waterhoentje een van de attracties is. Nu ja, conclusie: vogels kijken kan overal, zelfs in de Efteling.

de beste vogelgidsen voor kinderen

 

Recensie: Handboek moestuin, Bram Wolthoorn en Maarten van Hassel




handboek moestuinWie zelf zijn groente en fruit wil kweken, moet beslist het Handboek moestuin van Bram Wolthoorn en Maarten van Hassel eens lezen. Het is een smaakvol handboek waarin je haast alles leest wat met moestuinieren te maken heeft. Het is praktisch, helder geschreven en bovendien fraai opgemaakt. ‘Dit handboek helpt de moestuinier met kennis van het weer, de grond en de gewassen.’ Voeg daarbij het gezonde verstand en logisch nadenken en de droom van een moestuin komt uit.

Koop dit boek

Waarom zou je zelf je groenten verbouwen en je fruit kweken? Waarom al die moeite met hak, spa en andere tuingereedschappen? De auteurs wijden er een heel hoofdstuk aan. Voor mij is de essentie de zin waarmee ze een van de alinea’s beginnen: ‘Je eigen groente telen, lekker buiten zijn en precies weten wat je eet.’ Dus niet om kosten te besparen, want schrijft het duo terecht: ‘Met een beetje mazzel speel je met je moestuin quitte.’ En dan krijg je toch een waslijst met kosten die je maakt met een eigen moestuin! Van de kosten van de grond, tot de kosten voor een zak kalk, voor stalmest, voor het zaad en niet te vergeten: het gereedschap. Nee, om er financieel beter van te worden, moet je beslist niet gaan moestuinieren. Ga dus terug naar de essentie: buiten zijn en precies weten wat je eet.

Je kunt geen onderwerp bedenken dat met moestuinieren te maken heeft, of je vindt het wel in het praktische Handboek moestuin. Of het nu gaat om stromingen in moestuinland (van biologisch, ecologisch tot de klassieke landbouw (waarbij het gebruik van gif niet wordt gemeden). Het Handboek moestuin gaat uit van wat goed werkt in de moestuin, waarbij uitdrukkelijk rekening wordt gehouden met het milieu en het landschap. Tot de uitgangspunten hoort voor de auteurs dat insecticiden en herbiciden (gif dus) niet wordt gebruikt. Je kunt dit uitgangspunt met de kennis die we anno 2016 hebben over de werking van gif alleen maar onderschrijven nietwaar? Ook streven de auteurs zo veel mogelijk naar een ecologisch evenwicht in de moestuin, hoewel ze zich realiseren dat zo’n evenwicht door de eenzijdige beplanting nauwelijks haalbaar is.  Maar dit betekent wel dat de auteurs accepteren dat er soms sprake is van een mindere oogst omdat er bijvoorbeeld niet tegen rupsen wordt gespoten. Dan maar een kool minder. Ik onderschrijf deze manier van moestuinieren met een dikke streep.

Een mooi hoofdstuk vind ik het hoofdstuk over water. Dat er zo veel te schrijven valt over het gebruik van water in de moestuin! De auteurs geven je formules om te berekenen hoeveel water je moet gebruiken, geven aan wanneer je water moet geven en hoe je uitdrogen van je moestuin voorkomt (ook waarom je een te veel aan water moet voorkomen trouwens). Van het slaan van een eigen bron tot het ijzergehalte van grondwater in Nederland en België, het wordt allemaal beschreven. En nog veel meer natuurlijk.

Ik pik hier en daar nog wat op uit het omvangrijke Handboek moestuin. Alles bespreken is onmogelijk, het aantal aspecten dat wordt beschreven is haast eindeloos. Of je nu een beginnende of een gevorderde moestuinierder bent, je zult ongetwijfeld nog veel leren van dit handboek. Maar goed, ik pik dus nog wat op: Moet je eigenlijk wel spitten, is een van de vragen? Ik heb zelf ooit een moestuin gehad, en spitten (of ploegen) was toch wel een dringend gewenst gebruik op het moestuincomplex. Elk voorjaar lagen alle moestuintjes er keurig omgekeerd bij. Een mooi gezicht en o wat een heerlijke gedachte: het onkruid werd onder gewerkt en stierf af. Mis, zeggen de auteur in het Handboek moestuin. ‘Helaas werden door het spitten de wortels van beruchte onkruiden als zevenblad in talloze stukjes gehakt, waardoor ze als evenzovele plantjes in de loop van het voorjaar vrolijk de kop opstaken. Zo zijn er meer redenen om vooral niet te spitten.’ Als ik dat had geweten, had ik mijn rug een beetje gespaard.

Wat ook een belangrijk ding is om als moestuinierder te beseffen is dat groenten en vruchten van een familie meestal dezelfde voorkeuren voor grondsoort, bemesting en standplaats delen. Ook de gevoeligheid voor ziekten en schimmels komen overeen. Wisselteelt is dan van groot belang om uitputting van de grond te voorkomen. Je moet echter ook rekenen met combinatieteelt, wat inhoudt dat je planten kweekt die elkaar versterken. Ze houden bijvoorbeeld elkaars vijanden weg. Vraat wordt voorkomen, gewassen blijven gezond en je hebt een ruime oogst. Hoe je dit allemaal aanpakt, dat lees je natuurlijk in de uitgebreide hoofdstukken.

Als laatste noem ik de uitgebreide aandacht voor ziekten en plagen. Of het nu gaat om appelschurft of de zwarte-plekkenziekte, duidelijke foto’s geven aan hoe je de ziekte of schimmel kunt herkennen en in de zeer uitgebreide tabellen wordt je precies uitgelegd hoe je de ziekte of plaag op een natuurlijke wijze bestrijdt. Zo is insectengaas een simpele remedie tegen de beruchte wortelvlieg en kun je het stengelaaltje, veroorzaker van kroefziekte in uien, zelfs niet bestrijden. Het enige wat je tegen de veroorzaker van kroefziekte kunt doen is het consequent toepassen van wisselteelt. Plant op dezelfde grond geen uien achter elkaar. En ruim het uienafval op! Zet alles in op voorkomen.

Leuk is ook dat de auteurs ook aandacht schenken aan het fenomeen wildplukken. Deze populaire bezigheid heeft raakvlakken met moestuinieren. Ook wildplukkers oogsten immers zelf! Ben je een beginnende wildplukker lees dan de aanwijzingen op pagina 131. Zie vossenlintworm te voorkomen en hou rekening met je verteringskanaal dat lang niet alles wat in het wild groeit verdraagt.

Je mag de maker van Handboek moestuin gerust een groot compliment geven. De auteurs voor de uitgebreide, praktische en gedegen informatie. De vormgever voor de fraaie vormgeving (wat een prachtige foto’s zijn erin opgenomen) en de uitgever voor het publiceren van dit omvangrijke boek. Wat ik al zei: elke beginnende en gevorderde moestuinierder zal veel opsteken in dit boek. Het boek leest makkelijk en dat is ook van groot belang. De meeste moestuinierders zullen immers liever in de tuin bezig zijn dan met een boek op de bank zitten. Niettemin: geef je kwaliteiten als moestuinierder een boost en lees het Handboek moestuin.

Handboek moestuin / Bram Wolthoorn en Maarten van Hassel / Forte Groen / hardcover

Koop dit boek

 

Boeken over wildplukken en tuinieren

Tips van visdief
het verborgen leven van bomen
de man en het hout
onkruiden herkennen henk glas

Oranje zandoogje en groot dikkopje op jacobskruiskruid

Niet alleen let ik op vogels, ook vlinders zijn welkom voor mijn lens. Dit weekend struinde ik op Tholen en kwam ik fleurige bermen tegen vol gele bloemen: jacobskruiskruid. In de Karrenvelden voor de Oesterdam scharrelde de poelruiter nog steeds rond, maar die had ik een week eerder al gefilmd. In de berm veel geel en ook veel vlinders. Daar ben ik eens tussen gedoken. Veel vlinders inderdaad, honderden! Vooral bruin zandoogje, een enkel oranje zandoogje, een eenzame dagpauwoog, een klein koolwitje en een pijlsnel groot dikkopje. Tot mijn grote verdriet zie ik dat deze week op veel plekken de bloembermen zijn gemaaid. En dat terwijl ze stikvol vlinders, rupsen en sprinkhanen zitten! Nu snap ik best dat reflectorpalen en hectometerpalen zichtbaar moeten blijven. Maai een meter berm weg en dat is geregeld. Kun je de rest laten staan en het leven zijn gang laten gaan. Ook voor ons mensen stukken aangenamer, want wie geniet er nu niet van die fleurige bermen? Het zal misschien ook wel komen door het slechte imago van het jacobskruiskruid, de plant bevat gif. Koos Dijksterhuis schrijft vandaag terecht in Trouw: ‘Wat een leven in twee jacobskruiskruiden!’ Hij doelt op de vele insecten die hij op de plant waarneemt. Dat onderschrijf ik met een dikke streep. Laten staan dus die blommetjes. Maaien kan straks ook nog. En geef ondertussen die prachtige insecten een kans.

Recensies van insectenboeken

Recensie: Sardinië. De mooiste kust- en bergwandelingen, Walther Iwersen en Elisabeth van de Wetering

Rother wandelgids SardiniëZo aan het begin van de zomervakantie heb ik toch maar mooi een aantal delen uit de de serie Rother Wandelgidsen te pakken gekregen. Na de delen Picardië (Noord-Frankrijk) en de Provence (Zuidoost-Frankrijk) ligt nu de wandelgids Sardinië. De mooiste kust- en bergwandelingen van Walther Iwersen en Elisabeth van de Wetering voor me. Ook weer zo’n handzame wandelgids die je overal mee naar toe neemt en die maar liefst 63 wandelingen over het hele eiland bevat. Zo maak je pas echt kennis met de betoverende natuur op Sardinië!

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Jonge tureluur

De moeilijkste tijd om vogels te kijken breekt aan. In de zomermaanden scharrelen jong en oud door en langs elkaar heen, en zie de vogel die je ziet dan maar eens te herkennen. Is het een kemphaan, een jonge tureluur of toch een zwarte ruiter? Eenden zijn ook zo’n fijne categorie. Die gaan heerlijk in de rui en dan zie je plots nauwelijks het verschil meer tussen mannetje en vrouwtje. Zo zag ik gisteren in de Efteling een paartje kuifeenden zwemmen waarvan beide oudervogels sprekend op elkaar leken. De vage blauwe zweem op de kop van het mannetje was het enige verschil. En de krooneend bij de vogelkijkmuur in Meijendel bij Wassenaar was ook niet meer dan een fletse karikatuur van een krooneend in april. In de opname van vandaag zie je een tureluur in het gras rond scharrelen. Een oranje snavel heeft hij nog niet, en ook de kleur van zijn poten is nog onbestemd. Maar hij staat op eigen poten. Prima broedgebied voor tureluurs, de Karrevelden bij de Oesterdam!

de beste vogelgidsen 2016

 

Graspieper

Misschien een beetje triviaal, oftewel: alledaags. Een graspieper op een paaltje. Zo zie je ze wel vaker, zeker in het Zeeuwse land. Daar is de graspieper nog algemeen, zo algemeen dat ik het een heel gewone waarneming vind. Maar toch is dat iets te snel geoordeeld. Verspreidingskaartjes tot 2000 laten overduidelijk zien waar de graspieper het meest broedt in ons land: in Zeeland in het zuidwesten en in Friesland en Groningen in het noord(oosten). Midden Nederland is behoorlijk leeg en dat terwijl daar toch ook veel akker- en weidegronden liggen. Het gaat dus lang niet overal zo best met deze ietwat onopvallende vogel. Zo triviaal is dit beeld nog niet!

de beste vogelgidsen voor kinderen

Vogels kijken op Corsica




Corsica, Frankrijks Île de Beauté, is een van de grotere eilanden in de Middellandse Zee. Maar liefst 183 kilometer van noord naar zuid en 83 kilometer van west naar oost. Het heeft 1.047 kilometer kustlijn, grote delen van het eiland bestaat uit bergachtig gebied. Geen kleine heuveltjes hoor, Mount Cinto heeft een top op 2.706 meter hoogte! Het is een schitterend eiland dat zeer geliefd is onder toeristen. De bevolking is bijzonder, maar dat wisten mijn striphelden Asterix en Obelix al toen zij op missie gingen naar dit geïsoleerde eiland. Het album Asterix op Corsica beschouw ik als een van de beste albums in de reeks. Zoveel bijzondere natuur, daar moet je toch vogels kunnen kijken? Dat klopt. De door mij immer geprezen vogelreisgids A birdwatching guide to France south of the Loire including Corsica beschrijft maar liefst 10 gebieden waar je uitstekend kunt vogelen. Ik beschrijf de beste vijf gebieden. Het hele hoofdstuk overschrijven kan niet, daarvoor is het te uitgebreid en bovendien: ik heb auteursrechten te eerbiedigen. Met behulp van informatie uit andere bronnen heb ik dit artikel geschreven. Hier de vijf mooiste vogelgebieden op Corsica:

#2. De Regino Vallei
In het noordwesten van Corsica ligt de stad Calvi. Schuin boven Calvi ligt vlakbij L’Île-Rousse de Regino Vallei. Hier tref je wijngaarden, weilanden, hellingen die bedekt zijn met karakteristieke struiken, de maquis, eiken en op de plaats waar de rivier is afgedamd een heus meer. In het binnenland gaan de bergen de hoogte in. Dit is een van de beste plekken om rode wouw te zien. Je maakt er kans op steenarend. De rotsmus, boomleeuwerik, duinpieper, bijeneter, cirlgors, grauwe gors, zwarte spreeuw, Sardijnse grasmus en kleine zwartkop zijn hier algemeen.

#3. Corté
Hoewel het toerisme vooral gericht is op de kustgebieden, is ook het binnenland van Corsica fantastisch mooi. Corté is een bergstadje waarvan de roemruchte geschiedenis teruggaat tot de middeleeuwen. In de bergen rond Corté kun je heerlijk vogels kijken. Vogels die je hier kunt zien zijn: lammergier, grote gele kwikstaart, dwergooruil. Waterpieper, tapuit en alpenkauw voegen zich erbij. De meest begeerde soort is ongetwijfeld de Corsicaanse boomklever die je hier kunt zien. Let op: deze soort laat zich niet eenvoudig waarnemen. Je hebt geduld en een flinke portie geluk nodig. Een leuke soort die je hier ook ziet is de citroensijs.

#4. Cap Corse
Cap Corse ligt in het uiterste noorden van Corsica. Hier ga je alleen naar toe tijdens de voorjaarstrek. Daarbuiten zie je weinig soorten die je elders op Corsica niet ziet. Cap Corse is een van de beste plaatsen om Audouins meeuw te zien. Meer dan 170 trekvogels zijn hier gezien, waaronder ooievaar en zwarte ooievaar, klein waterhoen, porseleinhoen, alpengierzwaluw, roodstuitzwaluw, veel steltlopers en zangvogels waaronder spotvogel, beflijster, roodkeelpieper en korteenleeuwerik. Dit punt ligt ook op de trekroute van wespendief en grauwe kiekendief. Op zee maak je bovendien kans op kuifaalscholver en pijlstormvogel.

#5. Eiland reservaten
Zowel ten noorden als ten zuiden van Corsica liggen eilandreservaten. Deze eilanden zijn zonder toestemming verboden terrein. Eiland Finocchiarola ligt in het noord-oosten van Corsica. Audouins meeuw broedt hier evenals kuifaalscholver, Kuhls pijlstormvogel en Yelkouan pijlstormvogel.

Eiland Lavezzi ligt juist in het uiterste zuiden van Corsica. Ook hier huist een kolonie Kuhls pijlstormvogel en honderden kuifaalscholvers. Ook maak je er kans op het noordelijk stormvogeltje, dat echter wel een stuk zeldzamer is. Hetzelfde geldt voor eiland Cerbicale iets ten noorden van eiland Lavezzi.

Voorbereiding
Corsica is een heerlijk eiland voor vogelaars. Ik hoop je met deze informatie een beetje op weg te hebben geholpen. Ga je naar Corsica om vogels te kijken, bereid je dan goed voor. Niets vervelender dan een kostbare reis te boeken en vervolgens niet weten waar je moet zijn, en wannéér. Trouwens, dat heb ik nog helemaal niet genoemd: let ook eens op de vlinders op Corsica. Er vliegt een aantal endemische soorten rond, dat wil zeggen: die soorten zie je alleen op Corsica. Er komen maar liefst 50 dagvlinders voor op Corsica en zo heel moeilijk zijn ze vaak niet te vinden.

 

Boeken voor wie op Corsica vogels wil kijken

#1. A birdwatching guide to France south of the Loire including Corsica

Alle hotspots voor vogelaars op Corsica staan hierin vermeld. Natuurlijk ook ontelbare andere hotspots in andere delen van Frankrijk. Een fantastische gids die me eigenlijk nog nooit in de steek heeft gelaten (de weersomstandigheden wel, maar dat is een verhaal dat elke vogelaar zal herkennen). Het is weliswaar een Engelstalige gids, maar hij leidt je echt naar alle plekken die er toe doen. Aanbevolen dus. Trouwens, je herkent hem toch wel op de voorkant, die Provençaalse grasmus?

birdwatching guide

Koop dit boek

#2. Rother Wandelgids Corsica

Maar liefst zeventig wandeltochten, kortere en langere, die je naar de mooiste plekjes op Corsica leiden.

corsica wandelgids

Koop dit boek

#3. Capitool reisgids Corsica

Ook vogelaars hebben tijdens hun vakantie behoefte aan ontspanning. Daarvoor heb je een ‘gewone’ reisgids nodig. Al jarenlang is Capitool dé uitgever van reisgidsen. Vandaar de keuze voor deze reisgids:

reisgids corsicca

Koop dit boek

de beste natuurreisgidsen en wandelgidsen

Tips van visdief
birdwatching guide
corsica
reisgids corsicca
corsica wandelgids
Vogels kijken in de Camargue en de Crau Hans Peeters
SNP Vogelreizen