Maandelijks archief: mei 2016

Ga, mijn kleintje, ga en wordt groot!

‘Ga, mijn kleintje, ga en wordt groot!’, lijkt deze grutto te roepen. Want wat je in het eerste shot niet ziet (maar wel kunt horen als je goed luistert) is dat er een kuiken door het hoge gras scharrelt. Af en toe komt het kleintje te voorschijn en duikt hij op bij de sloot. Het piept en dat betekent: ‘ik ben er nog’.  Ik was er ook nog, in mijn gitzwarte Peugot die het fietspad flink blokkeerde. En dus begrijp je wel dat die roepende oudervogel geen wens voor zijn jong de wereld in slingert. Het is alarmeren vanuit het diepst van zijn hart. Gelukkig scheidde een brede sloot mij van het kuiken (en ben ik een braaf ventje dat mijn auto niet uit kwam). Het kuiken scharrelde gewoon door het gras en pikte nu en dan een mugje van een grasstengel. Het was er trouwens slechts één! Eén kuiken, dat is niet best. Grutto’s leggen over het algemeen meer eieren per legsel. Als je dan ook nog eens weet dat een belendend perceel vandaag of gisteren is gemaaid, dan heb je misschien wel een vaag vermoeden wat ik nu denk. Een paar kuikens hebben het maaien helaas niet overleefd. Eén kuiken, en dat terwijl ik eind vorig jaar een rapport las waarin wordt gesteld dat er minimaal tienduizend kuikens per jaar groot moeten worden wil de grutto stand houden in ons land. Als die ouder-vogel het dan niet roept, dan doe ik het wel, zachtjes maar niet minder gemeend: ‘Ga, mijn kleintje, ga en wordt groot!’

al mijn recensies van actuele vogelgidsen

Liefdesspel van een paartje futen

Het liefdesspel van futen is bijzonder. Hoewel futen algemene broedvogels zijn in de Alblasserwaard, had ik die taferelen opmerkelijk genoeg nog nooit goed gezien. Op maandagavond, tweede Pinksterdag, had ik een buitenkansje. Ik wandelde langs de Alblas en daar gleed een paartje futen over het water. Gelukkig heb je daar van die heerlijke vissteigers en daar ben ik maar eens op gaan liggen. Mijn statief te water, camera net boven het water. En zo filmde ik de futen bij een kluit drijvend veen, vermoedelijk het beoogde nest. Ze sjouwden er althans allerlei plantenstengels naar toe. Ten slotte boog vrouwlief zich voorover naast het nest. Manlief kwam naderbij, gaf haar met zijn snavel een subtiel tikje op haar rug en klom kortstondig op haar rug. Na de paring nog een ogenblik kopschudden en daarna weer te doen wat futen normaal gesproken plegen te doen. Mijn statief was ondertussen helemaal volgelopen met water en hoewel ik leeg heb laten lopen, betwijfel ik of het al droog is.

al mijn recensies van actuele vogelgidsen

Recensie: De Italiaanse chauffeuse, Hans Dorrestijn

Met Nico de Haan is Hans Dorrestijn wel de bekendste vogelaar van Nederland. Geen wonder dat ze samen die veelbekeken televisieserie Baardmannetjes maakten. Hans Dorrestijn geniet in vogelaarsland grote bekendheid door zijn vogelboeken. Die boeken bevatten stuk voor stuk vermakelijke verhalen die zijn gebundeld in De Italiaanse chauffeuse. Ik ontving het als verjaarsdagcadeau van mijn collega’s, een beter geschenk was ondenkbaar.

Lees verder Recensie: De Italiaanse chauffeuse, Hans Dorrestijn

Lepelaar van heel dichtbij

En daar lag ik weer pal voor de plas waar ik vorige week de zomertalingen filmde. Wie geduld heeft wordt beloond, en zo scheerde na een half uurtje een lepelaar laag over. Hij vloog verder en ik was bang dat hij zich door mijn camera had laten afschrikken. Dat viel gelukkig mee, want even later landde hij dan toch om vlak voor me, maar razendsnel, voorbij te dansen. Zo’n lepelaar is in rap tempo voorbij hoor, hij legt de honderd meter haast even snel af als Usain Bolt. En dat gaat aan een plasje zelden goed: al heel snel verdwijnt hij achter gras en riet. Maar laat ons daarover niet treuren. Met video kun je de werkelijkheid naar je eigen hand zetten en dus heb ik het tempo met een kwart vertraagd. Zie je hem net iets beter dan in werkelijkheid. Wat een schitterende vogel toch! Het geluid is ook schitterend, maar niet origineel. Onder mijn camouflagedoek schuurt en kraakt de camera en dat hoor je. Ik heb het daarom vervangen. De opgewekte geluiden van zwarte stern, rietzanger en meerkoet klinken een stuk mooier, vind je niet?

de beste vogelgidsen van dit moment

Recensie: Knielen op een bed violen, Jan Siebelink

Tijdens mijn vakantie heb ik iets gedaan wat ik zelden eerder deed: een roman herlezen. Het boek dat ik die week in handen nam was de bestseller Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. Over zijn laatste boek Margje schreef ik eerder dat ik die roman sterk associeer met het boek Het catastrofale van filosoof Dirk De Schutter. Ik deed zelfs de sterke uitspraak dat je het werk van Siebelink met deze ene term kunt typeren: het catastrofale. Waarmee ik bedoel dat de catastrofe, de ramp, nooit ver weg is in het werk van Jan Siebelink. Geldt dat ook voor zijn meesterwerk Knielen op een bed violen?

Lees verder Recensie: Knielen op een bed violen, Jan Siebelink