Recensie: Knielen op een bed violen, Jan Siebelink

knielen op een bed violenTijdens mijn vakantie heb ik iets gedaan wat ik zelden eerder deed: een roman herlezen. Het boek dat ik die week in handen nam was de bestseller Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. Over zijn laatste boek Margje schreef ik eerder dat ik die roman sterk associeer met het boek Het catastrofale van filosoof Dirk De Schutter. Ik deed zelfs de sterke uitspraak dat je het werk van Siebelink met deze ene term kunt typeren: het catastrofale. Waarmee ik bedoel dat de catastrofe, de ramp, nooit ver weg is in het werk van Jan Siebelink. Geldt dat ook voor zijn meesterwerk Knielen op een bed violen?

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Mooi samenspel geoorde fuut met jong

Vanmorgen was ik van plan weer in de Alblasserwaard in het gras te gaan liggen om weidevogels te filmen. Dat feest ging niet door, de weergoden gooiden roet in het eten. Op de vlucht voor de regen ben ik naar Schouwen-Duiveland gereden. De terugreis voerde me langs Quackjeswater, een prachtig natuurgebied waar je van dichtbij de kolonie lepelaars kunt bekijken. Vlak onder mijn voeten voerde een geoorde fuut haar jong. Kleine hapjes, hoogstwaarschijnlijk waterinsecten. Ik heb althans geen blinkend visje in de snavels gezien. Het samenspel tussen moeder (het kan ook vader zijn) en jong is leuk om te volgen. Jong schiet naar moeder, wordt gevoerd, moeder duikt onder, jong strekt zich uit, duikt onder, snelt achter moeder aan, kruipt op moeders rug maar wordt afgewezen. En kruipt tot slot onder moeders vleugels en krijgt een welverdiende lift. In het Quackjeswater zie je het allemaal van dichtbij gebeuren en heb je een verrekijker bij, dan is het feest compleet. Het geluid van de tjiftjaf nam ik vanmorgen ook op in Quackjeswater. In het struweel om het water wemelt het namelijk van de zangvogels. Nog een reden om eens een wandeling door het gebied te maken.

de beste vogelgidsen voor kinderen

Een paartje zomertalingen poetst de veren

Gisteren lag ik weer eens plat op mijn buik in het gras met mijn zelfgemaakte camouflagedoek over me heen. De eerste de beste tureluur die op een paar meter van me vandaag neerstreek, zag mijn camera en weg was hij. Zonder te alarmeren trouwens, het onbekende was hem al vreemd genoeg. Hetzelfde gebeurde bij een grutto. En net toen ik dacht te moeten stoppen zag ik door het kijkgat een paartje eenden. Zomertalingen! Die schuwe eendjes blijven zelden lang zitten, en al helemaal niet wanneer ik met mijn één meter zesentachtig over het wandelpad aan kom lopen. Ze bleven iets verder weg dan tureluur en grutto en dat was denk ik mijn geluk. Ik heb mannetje en vrouwtje uitgebreid kunnen filmen. Vrouwtjes zijn bruin, niet verwonderlijk voor een eend. De mannetjes hebben een schitterende witte boog op de kop. Al veren poetsend draait hij de bovenkant van zijn kop naar je toe en zie je beide witte bogen. En aan het eind draait hij al poetsend een pirouette. Na de opname verdwenen ze in het hoge gras om even later om onbekende reden op te vliegen.




Recensie: Uilen van Europa, Theodor Mebs

UIlen van EuropaIn hun voorwoord op de magnifieke vogelatlas Uilen van Europa stellen de auteurs dat de belangstelling voor deze fascinerende groep vogels groeit. Gelukkig maar, want in vroeger tijden had men het niet echt op uilen. Hun verschijning werd met de nodige argwaan bekeken, want ze zouden onheil brengen. De auteurs van het handboek Uilen van Europa ontsluieren in hun grootse boek tal van geheimen van deze geheimzinnige vogels waarbij me op tal van plaatsen wisten te verrassen.

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Groentje legt eitjes

Tijdens een uitstapje in een hakbos in de Auvergne zagen we deze knalgroene vlinder, niet geheel toevallig ‘groentje’ geheten. Het groentje behoort tot de familie van de kleine pages, waar ook de wegedoornpage toe behoort. Mooie vlinders met vaak een klein staartje op de achtervleugel. Het was mijn eerste groentje dat ik filmde (en ook zag), deze opname is dus al bijzonder genoeg. Maar wat de opname nog mooier maakt zijn de vier wielewalen op de achtergrond. Hun geluid schalde door het hele bos. Hoog in de bomen waren ze druk met baltsen. Ze zaten elkaar achterna, sprongen van tak naar tak, terwijl het knalgeel van hun verentooi spatte. Filmen lukte helaas niet, want hoewel wij laag op de grond bleven en de wielewalen hoog in de bomen, bleken ze behoorlijk schuw. Kwam wij tien stappen naderbij, vlogen de wielewalen naar een volgende boom. En zo achtervolgden we ze vergeefs door het halve bos.

Eitjes leggen
Terug naar het groentje. Eenmaal thuis gekomen zag ik dat deze fraaie vlinder haar lijfje kromt en dus met iets bezig is wat vlinders moeten doen om hun soort te laten voortbestaan: eitjes leggen. Ik vermoed op heidestruikje. Mijn vlindergids Vlinders, rupsen en waardplanten meldt dat het groentje eitjes legt op verschillende kruidachtige planten. Dit is mijn tweede opname van een vlinder die eitjes legt. Eerder filmde ik een klein koolwitje waarvan ik ook pas thuis ontdekte dat ze eitjes aan het leggen is.

de beste vlindergidsen van dit moment

Recensie: Onmogelijke dierenhelden, Jennifer Holland

onmogelijke dierenheldenWonderbaarlijke verhalen worden verteld vanaf het moment dat de mensheid met het vertellen van verhalen begon. In veel wonderverhalen staan mensen centraal, en als het stokoude verhalen betreft goden en andere vreemde wezens. Jennifer Holland koos in haar boek Onmogelijke dierenhelden andere personages: dieren. Haar eerdere boeken waren regelrechte bestseller en dat vind ik geen wonder. De hartverwarmende verhalen spreken menigeen aan. Zelfs mij, die met een gezonde dosis scepsis aan het lezen van dit boek begon.

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Smaragdhagedissen in de Auvergne

Hagedissen zijn voor een Hollander uit het westen altijd weer bijzonder. Reptielen heb ik nog nooit gezien in ons land. Ik heb eerlijk gezegd geen flauw idee of bijvoorbeeld de ringslang in de Alblasserwaard voorkomt. Ik jok trouwens een beetje, want ik realiseer me plots dat ik deze week aan een waterplas onder mijn camouflagedoek lag en plotseling een kopje boven water zag komen. Eerst dacht ik aan een kikker, maar toen ik beter keek zag ik dat het een roodwangschildpad was. Iemand was zijn huisdier beu en zette het maar in de Donkse Laagten. Gelukkig was het een zachte winter, anders was hij vast dood gevroren. Terug naar de hagedissen. Een paar jaar geleden waren we in mei in De Brenne en hadden we een paar zomerse dagen. Prompt verscheen de smaragdhagedis in de houtstapel. Dit jaar waren we in de Auvergne, op Domaine du Bourg. De temperaturen liepen op en prompt toonde een smaragdhagedis zijn blauwe kop in het rotstuintje. Een mannetje, groot en sterk. Er liep ook nog een kleiner mannetje in het tuintje rond, maar die had nauwelijks blauw op zijn kop en was een stuk kleiner. En natuurlijk liep er ook een vrouwtje. Ook mooi, maar minder opvallend want zowat egaal groen.

de beste natuurreisgidsen en wandelgidsen

Bruin dikkopje

Vroeger, toen we in ons land nog wat vriendelijker voor de natuur waren, was het bruin dikkopje een algemene dagvlinder. Deze ietwat onopvallende vlinder was op de zandgronden een vrije algemene soort, meldt de Vlinderstichting. Vanaf de jaren zestig ging het bergafwaarts met het bruin dikkopje en zie je ze alleen nog op een paar plekken in, waar anders, Limburg. Op de Sint-Pietersberg bijvoorbeeld. Dit bruin dikkopje zat in de meivakantie plots voor mijn voeten. Niet in Nederland, nee, diep in Frankrijk, in het zuiden van Bourgondië. Nooit eerder zag ik deze vlinder, laat staan dat ik hem filmde. Op de achtergrond hoor je een braamsluiper, ook al een soort die ik niet iedere dag tegenkom bij ons in de Alblasserwaard. Hoewel, weet je wat het gekke is? Tot vorig jaar hoorde ik in het voorjaar altijd die opvallende ratel een braamsluiper midden in het dorp als ik de kinderen van school ging halen. Terwijl dat toch echt niet het leefgebied is van deze zangvogel. Nooit heb ik hem gezien, alleen maar gehoord. Zou er misschien een spreeuw een braamsluiper hebben zitten imiteren?

de beste vlindergidsen van dit moment

Recensie: Mijn reigerparadijs, Erik van Ommen

mijn reigerparadijsErik van Ommen is een van de bekendste beeldend kunstenaars in Nederland die zijn inspiratie haalt uit de natuur. Geïnspireerd door een rifreiger in Mauretanië legde Erik van Ommen duizenden kilometers af op zijn zoektocht naar reigers. De reizen brachten hem in rietvelden, moerassen, bij plassen, in polders, het veen en zelfs in steden. Het resulteerde in een bijzonder boek: Mijn reigerparadijs.

Koop dit boek

 

 

Lees verder

Biddende en voerende slangenarend

Pas bij het formuleren van de titel boven dit artikel valt me de samenhang tussen de werkwoorden op. Ik ben afkomstig van het eiland Tholen en woon in de Alblasserwaard. In die contreien gaat in veel gezinnen aan het eten het bidden nog altijd vooraf. En zo werkt dat bij sommige roofvogels ook, maar dan op een iets andere manier. In ons land is het de torenvalk die bekend staat om zijn langdurige bidstonden. En in de winter speuren tal van vogelaars de lucht af naar een biddende ruigpootbuizerd. Tijdens onze vakantie zag ik een andere joekel in de lucht bidden: een slangenarend. Net buiten het dorpje Gannay-sur-Loire in de Auvergne. Mijn kinderen waren er niet echt blij mee, die snakten naar de speeltuin en smeekten de vogel om vooral de plaat te poetsen. Deze brutale smeekbeden heb ik in de opname vervangen door het lieflijke geluid van een grauwe gors. Op een zeker moment laat de slangenarend zich ook nog eens vallen.

Ongeveer halverwege ook ander moois: een slangenarend voert zijn jongen. We zagen voor de auto een slangenarend wegvliegen met een hagedis of slang in zijn klauwen en hij vloog een bos in. We stopten en hoorden de jongen meteen en door de smeekbeden van deze jongen klonk ook het gezang van een wielewaal. Ik vind dat je nesten met rust moet laten, zeker van zulke bijzondere vogels, dus ik heb alleen het geluid opgenomen. Een mooie herinnering die ik graag me je deel.

de beste vogelgidsen van dit moment