Recensie: Archipel van de hond, Philippe Claudel

Een van mijn favoriete auteurs heet Philippe Claudel. Zijn novelle Het kleine meisje van meneer Linh maakte grote indruk op me. Het verslag van Brodeck nog meer. En nu stuitte ik onlangs op een interview met hem in dagblad Trouw waarin hij vertelde over zijn nieuwste roman, Archipel van de hond. Een tragedie waarin het draait om drie bootvluchtelingen die als verdronken op een rotsig strand aanspoelen. En om de eilandbewoners die hun trieste vondst een plekje moeten zien te geven. En dat blijkt lastig, zoals in een echte tragedie betaamt. En om nog maar eens een vette cliché zin te gebruiken: ik las zijn nieuwe roman letterlijk in één adem uit.

Lees verder

Aalscholver in de boom

 

Een aalscholver in de boom. Op een tak die heen en weer beweegt in de wind. Het kan ‘zomaar’ in de Biesbosch, maar natuurlijk op veel meer plekken in Nederland. Want met de aalscholver gaat het best goed. Waar water is, daar is de aalscholver. Pas zag ik er één in het kanaal voor de haven van Battenoord. Hij had een bot gevangen en geen kleine ook. Ik dacht nog even tijd te hebben om mijn camera aan te zetten. Moeite genoeg om zo’n grote bot naar binnen te laten glijden. Een bot zo groot als de schol op het ijs bij de visboer. Mis. De bot gleed met niets naar binnen, nog voordat ik de camera richten kon.

Vorige week zaterdag gaf ik een vogelexcursie aan twee families bij ons uit de kerk. Ik had mezelf op de talentenveiling aangeboden. Opbrengst voor het goede doel en het zelfbenoemde talent moest zijn talent maar bewijzen. De één bakte een taart, de ander liet de hond uit en weer een ander kwam voor de deur trompetteren. Op dat laatste talent had ik geboden, maar de trompettist moet nog langs komen. Ik moet hem nog bellen. En ik mocht dus een vogelexcursie geven. Eén van de mannen is sportvisser en bij het zien van een aalscholver kon hij zijn afschuw niet verbergen. De grote vijand kwam voorbij. Waar aalscholvers zijn, daar vangt hij niets.

Ik meende hem als een eigenwijze bovenmeester te moeten corrigeren. Je kunt het maar beter omdraaien, zo doceerde ik. Waar aalscholvers zijn, daar is kennelijk voldoende vis. Want anders zouden er geen aalscholvers zijn. Een vijver zonder vis is een vijver zonder aalscholvers. En tja, een vijver mét vis…

Ik geloof niet dat we het op dit punt eens zijn geworden. De bovenmeester en zijn sportvissende leeftijdsgenoot. Maar geen nood, het was reuzegezellig.

De beste verrekijkers om vogels mee te kijken (van goedkoop naar duurst):

Putters aan de Witboomkil

 

De Witboomkil in de Brabantse Biesbosch bezocht ik vrijdag weer eens. In de hoop om de zeearenden weer te zien jagen. Maar er werd druk gewerkt in het gebied en dus geen zeearenden te zien. Wel putters langs de weg, in de zaaddozen van uitgebloeide planten. Wat de naam is van de planten weet ik niet, maar het wemelde er van de putters en de groenlingen. De cetti’s zanger liet zich horen. Koperwieken lieten zich even zien en vlogen er toen vandoor. En op de achtergrond het mooie geluid van dodaars en soms het woeste gespetter van knobbelzwanen. De groenling liet zich niet dichtbij de auto zien, de putter wel. In de ogen van Hans Dorresteijn, de ene helft van de Baardmannetjes, één van de mooiste vogels van Nederland:

De beste verrekijkers in de prijsklasse tussen € 500 en € 1.000:

Recensie: Rotgrond bestaat niet, Gerbrand Bakker

Van Gerbrand Bakker las ik ooit zijn veelgeprezen debuutroman Boven is het stil. Ik vond het een prachtige roman waarin hij met liefde verhaalt over de natuur, de boerderij, de weilanden en een oude vader. Ik heb hem kunnen volgen in dagblad Trouw waar hij regelmatig een column voor schrijft. En nu ligt het boek Rotgrond bestaat niet voor me. Waarin hij in korte hoofdstukken ingaat op de relatie van ons cultuurlandschap en de natuur. Het boek staat trouwens op de shortlist voor de Jan Wolkers Prijs 2018 zou daarmee tot de vijf beste natuurboeken van dit jaar behoren. En ik snap denk ik best waarom.

Lees verder

Zonsopgang rond Bleskensgraaf

Okay, een keer geen wilde dieren. Behalve wanneer ze voor mijn lens zouden opduiken. En dat deed de eerste de beste vogel in dit filmpje. Maar voor de rest meer cultuur dan natuur. De kerktoren van Bleskensgraaf waarnaast weliswaar de zon opkomt. En vooral het melkvee in een paar weilanden. Leuke beelden waar zelfs ik als natuurliefhebber van kan genieten. Liever film ik wilde dieren, maar een overstapje naar dieren in de wei mag ook wel eens. Eerlijk is eerlijk: er was een opmerking van een collega voor nodig om me de weilanden in de sturen. Kwam op zich goed uit, want ik had maar een paar uur voordat de korfbalwedstrijd van dochterlief van start zou gaan. En dan is een opgaande zon een makkelijk en vrij zeker te filmen object.

De leukste scheurkalenders voor het nieuwe jaar:

Vogels kijken in Parque do Alvão

Vanuit de stad Vila Real in Portugal kun je een eerste blik werpen op de bergen die hoog boven de stad oprijzen. Die bergen vormen Parque Natural do Alvão. Een beschermd natuurgebied waar je ook nog traditionele dorpjes kunt bezoeken. Maak bijvoorbeeld eens een wandeling bij dorpjes als Lamas do Olo en Dornelas. In deze dorpjes is de traditionele architectuur nog behouden gebleven.

Lees verder

Recensie: Groot varken, klein varken, Jacqueline Yallop

De omgang met dieren is in twintigste eeuw compleet veranderd. Hield vrijwel iedereen op het platteland ooit een eigen varken, inmiddels heeft de bio-industrie de productie van zo goedkoop mogelijk vlees overgenomen. Weinigen die nog een varken voor het vlees houden. De Engelse schrijfster Jacqueline Yallop emigreerde uit haar geboorteland naar Zuid-Frankrijk en besloot twee biggen te kopen bij haar buurman ‘voor het vlees’. In Groot varken, klein varken vertelt over de haar liefde voor de twee intelligente dieren. En altijd weer keert die ene bange vraag terug: zal ze beide dieren zelf kunnen slachten?

Lees verder

Prachtige konikpaarden in de Biesbosch

Een paar dagen geleden kon je mijn filmpje van de waterbuffels in de Biesbosch al zien. Ik filmde ze in het feeërieke ochtendlicht. Vandaag was ik vrij – roostervrij zoals dat genoemd wordt – en keerde ik terug naar de Noordwaard in de Brabantse Biesbosch. En nu liep er een groepje konikpaarden in het ochtendlicht rond. Mijn camera ingesteld op redelijk overbelicht en filmen maar.

Dat had ik toch voor kort trouwens nooit gedaan, overbelichten bij fel tegenlicht. Sjaak had me dat al een aantal keer aangeraden en een vogelaar op de Maasvlakte legde me ook al eens uit waarom ik dat echt moest doen. Nu dus in de praktijk gebracht en ik moet zeggen dat ik wel tevreden ben over het resultaat. Door bij tegenlicht over te belichten, ‘vang’ ik het licht op een heel andere manier. En bij de konikpaarden met een voor mij verrassend resultaat.

Nu ben ik van plan om morgenochtend weer voor dag en dauw op te staan. Eens kijken of ik in de omgeving van Alblasserdam wat vee kan filmen in het prille zonlicht. Gisteren legde ik een collega uit waarom ik me toeleg op het filmen van wilde dieren en dat ik huisdieren maar niets vind. Ik dus eens lekker zondigen tegen mijn eigen overtuiging. Niks mis mee, ik zal de schuld vrolijk op me laden. Hopelijk flink wat zonlicht morgenochtend.

Nu een aantal foto’s van de konikpaarden in de Brabantse Biesbosch en mijn filmpje (waarbij ik dezelfde muziek als in het filmpje van de waterbuffels heb gebruikt, ontdek ik nu).

De beste vogelgidsen van dit moment:

Blauwe reiger als lijkenpikker

Jullie begeren vogelplaatjes en strooien dooie kikkers.
Jullie besmeuren de wegen, onteren de schepping.
En ik vreet ervan.

Vrij – en abominabel – naar de fenomenale openingszinnen in de nieuwe roman Archipel van de hond van mijn literaire held Philippe Claudel. Die roman ligt naast me op de eettafel ongeduldig te wachten om ontdekt te worden. De eerste zinnen pakken me meteen al in mijn nekvel.

Ondertussen vreet deze blauwe reiger de dooie kikkers die wij automobilisten hebben gestrooid over de wegen in de Brabantse Biesbosch:

Mooie boeken over de Biesbosch:

Nog wat foto’s vanuit Goeree

Het archief van Sjaak blijkt onuitputtelijk. Hier weer een aantal foto’s ter inspiratie. Van juffers heb ik geen verstand, dus de namen van de insecten moet ik je schuldig blijven. De zomertortel is vast op de Klepperstee in Ouddorp gefotografeerd. De windmolens sieren de zuidkust van het eiland, maar zo positief, dat zullen de inwoners me vast niet nazeggen.

De beste verrekijkers tot € 500,00: